Σκέψη (70) - Η ΒΥΘΙΣΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Αυτός είναι ο στόχος και για να πετύχω τον στόχο μου πρέπει να τον έχω ξεκάθαρα μπροστά μου, να τον έχω θέσει από την αρχή και μετά να μπω στην πορεία του, να τον εκτελέσω. Διότι...
Διότι...
Ένας στόχος έχει ένα μια αρχή, ένα μεσοδιάστημα και ένα τέλος κι εγώ θέλω να φτάσω σ'αυτό το τέλος. Και το όχημα μου είναι η πίστη...χωρίς αυτή θα παρεκκλίνω και δεν θα κρατήσω σταθερή πορεία.
Επίσης οι συναισθηματισμοί δεν χωράνε, καλύτερα δεν μπορείς να ασχοληθείς αρκετά μαζί τους, διότι σε βγάζουν από το στόχο σου. Σε απομυζούν, σου ρουφούν την ενέργεια και όταν το καταφέρουν, εσύ πλέον δεν έχεις ενέργεια για να συνεχίσεις κι αυτό το καταλαβαίνεις, το νιώθεις. Και μετά θέλεις κάτι να κάνεις γι'αυτό, αλλά πλέον δεν είναι ξεκάθαρο τι...και αν σε πιάσει σε ευάλωτη στιγμή, ίσως αντιδράσεις αυθαίρετα και χωρίς συνείδηση...και τότε φεύγεις όχι μόνο από τον στόχο σου αλλά από τον εαυτό σου!
Γιατί ο πιο μεγάλος στόχος, που εμπεριέχει όλους τους επί μέρους μικρότερους στόχους, είναι η βύθιση στον εαυτό, η ανακάλυψη του, η αυτογνωσία. Κι εκεί ποιος περιμένει; Ο Θεός...μα αυτό είναι βέβαια ακόμα, για κάποιον που είναι στην αρχή, αρκετά μακριά.
Όσο βυθίζεσαι στον εαυτό σου, λοιπόν, τόσο πλησιάζεις προς εκείνον, συνεπώς τόσο περισσότερο γίνεσαι και είσαι ο εαυτός σου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Και το δύσκολο είναι να αφήσεις τα χέρια σου, ώστε να μην γαντζώνεσαι από τίποτα που σε κρατά στάσιμο.
Όταν έχεις θέσει ως στόχο τη βύθιση στον εαυτό σου, αυτό αναλογεί με τη μεγαλύτερη ευθύνη σου. Πας να σηκώσεις τα βάρη σου, τον εαυτό σου ολοκληρωμένο και όχι μισό, πας να δεις και να διαπιστώσεις τι ακριβώς συμβαίνει, να βάλεις μια τάξη, να πάρεις επιτέλους απαντήσεις, για τις οποίες δεν πήρες ποτέ απάντηση ποτέ και για κανέναν. Και μάλιστα το σπουδαίο είναι πως δεν θα πάρεις μόνο απαντήσεις που αφορούν τον εαυτό σου, αλλά και που αφορούν ένα σωρό άλλα πράγματα δυσνόητα και ακατανόητα ως τώρα, μα αυτό είναι λίγο πιο "κάτω", πιο προχωρημένο.
Οπότε είναι εύκολο για να καταλάβεις πως θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες! Δυσκολίες που θα σου φανούν ανυπέρβλητες και ακόμα και αν βρεθείς εκείνη τη στιγμή σε περίοδο θάρρους, σύντομα θα βρεθείς σε δίλημμα να κάνεις πίσω και να παρατήσεις κάτι που μοιάζει πάρα πολύ ότι "δεν θα καταφέρεις να το περάσεις". Εκεί όμως, γυμνός με την αλήθεια, εσύ και αυτή μόνοι σας, εντελώς ελεύθεροι και οι δύο, θα κληθείς να περάσεις και μόνο από αυτό το πέρασμα θα φτάσεις στο φως. Διαφορετικά όλα θα αποθηκευθούν στη φαντασία σου και θα υπάρχουν εκεί ως εικόνες και μνήμες που όσο τις αμελείς, τόσο θα ξεχνιούνται...όχι πως θα καταφέρεις να τις διαγράψεις δια παντός, διότι όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Και ώσπου κάποια μικρή σπίθα φωτός, που δεν υπολόγισες σωστά και δεν κατάφερες να σβήσεις και να αποκρύψεις, θα συνδεθεί με αυτές τις μνήμες και θα τις ανακινήσει, θα τις φέρει στην επιφάνεια, θα σε αναγκάσει να ασχοληθείς μαζί τους. Διότι είναι μέρος σου, είσαι εσύ.
Στην ουσία λοιπόν δεν μπορείς να αποφύγεις τίποτα και όλα είναι εαυτός σου, είναι μέρος του.
Εκείνο που αλλάζει είναι ο χρόνος. Χρόνος δηλαδή δεν υπάρχει αλλά τον δημιουργείς εσύ αποφεύγοντας να δεις, τότε τον δημιουργείς και κάτι που θέλει να βγει στο φως εσύ το ρίχνεις στη σκιά, ανάλογα για όσο διάστημα εσύ επιλέξεις, ώρες, μήνες, χρόνια, αιώνες.

Και φυσικά όλα αυτά τα λέω για να τα ακούω πρώτος εγώ!

Καλό απόγευμα...

Με αγάπη πολύπλοκα απλός

Σκέψη (69) - ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΟΝΕΙΡΟ

"Σε ευχαριστώ Θεέ μου...ίσως βαθιά μέσα μου να γνωρίζω τι σημαίνει αυτό το όνειρο αλλά η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ. Όμως ήταν τόσο όμορφο και τόσο αγνό, χωρίς ίχνος χυδαιότητας και σκουριασμένης λαγνείας. Μακάρι να βγει αληθινό..."
Μόλις ξύπνησα, θυμήθηκα αυτό το πανέμορφο όνειρο, ένα από τα πιο όμορφα και αγνά που θυμάμαι στη ζωή μου. Βρισκόμασταν σε μια γερμανική πόλη (που έχω ζήσει κάποια χρόνια), με μια παρέα φίλων, που δεν θυμάμαι πρόσωπα και ονόματα, ίσως γιατί δεν είχε σημασία. Δεν ξέρω για πιο λόγο, αλλά πήρα εκείνη την κοπέλα πάνω μου, με την κοιλιά της να ακουμπάει στον ώμο μου, το πρόσωπο της στην πλάτη μου και τα πόδια της μπροστά. Άρχισα ξαφνικά να τρέχω έτσι μαζί της σε έναν παράπλευρο δρόμο από το κέντρο της πόλης, πιθανόν παίζαμε κάποιο παιχνίδι υποθέτω! Θυμάμαι απλώς πόσο γεμάτο αγάπη ήταν το στήθος μου και πόσο ευχαριστημένος ήμουν έχοντας αυτήν την κοπέλα δίπλα μου! 
Λίγο παρακάτω και όταν κουράστηκα την κατέβασα και εκείνη είχε αποκοιμηθεί στον ώμο μου. Την είχα ερωτευτεί και την φίλησα κι εκείνη ανταποκρίθηκε. Μετά από κάποιο διάστημα, αποφασίσαμε από κοινού να συνεχίσουμε τη σχέση και ήταν κάτι τόσο ανάλαφρο, τόσο όμορφο και τόσο αγνό. Χωρίς καμία ψυχολογική ή διανοητική πίεση, τίποτα απ'όλα αυτά. Αποφασίσαμε να μην "ορμίσουμε" ο ένας πάνω στον άλλον και να γνωριστούμε καλύτερα. Τι κάψιμο Θεϊκό ήταν αυτό στο στήθος μου, κάθε φορά που ήταν να βρεθούμε μαζί, για οποιοδήποτε και πολύ απλό καθημερινό λόγο, απλά να συναντηθούμε και τίποτα περισσότερο. 
Το όνειρο ήταν τόσο δυνατό και αληθινό, που συνεχίστηκε η σχέση αυτή και μόλις ξύπνησα. Για την ακρίβεια, ξύπνησα μόλις την φίλησα και τα υπόλοιπα τα σκέφτηκα σε ένα διάστημα ανάμεσα στον "ύπνο και τον ξύπνιο", που λέμε. Θυμάμαι να ευχαριστώ και να ευγνωμονώ τον Θεό, για αυτό το όμορφο θηλυκό πλάσμα που μου έστειλε. Και θα συνεχίσω να το κάνω...
Το είπα σε έναν φίλο και μου είπε πως μπορεί ο Θεός να με "ειδοποιεί" για κάτι που έρχεται. για κάτι που θα γίνει, για κάτι που μου στέλνει.
Εκείνο που έχει για μένα σημασία, είναι ότι επιτέλους έστω και σε όνειρο, έζησα κάτι που μου αξίζει, κάτι που μου ταιριάζει. Βρέθηκα με μια όμορφη κοπέλα (γιατί κι εγώ δεν είμαι άσχημος!) με τόσο φυσικό, απλό και αγνό τρόπο. Αυτό που αναζητούσε η ψυχή μου και στην πράξη ποτέ δεν είχα την υπομονή και την ικανότητα για να το προσελκύσω. Ίσως και να μην την έχω ακόμα, αλλά επιτέλους το κατάφερα στο διανοητικό επίπεδο, επιτέλους μπόρεσα να το δω στην οθόνη του μυαλού μου, να δω το μήνυμα του Θεού, πάνω σε αυτό το τόσο σημαντικό θέμα για μένα.
Αυτό ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας...
Ακόμα το θυμάμαι και θα συνεχίσω να το θυμάμαι. Και θα το κρατώ ζωντανό γιατί είναι ζωντανό ή καλύτερα γιατί θα ζωντανέψει!
Πρώτα ονειρεύεσαι κάτι που θέλεις πολύ βαθιά, αλλά με την προϋπόθεση να το θέλεις πολύ και να είναι αγνό και όχι πονηρό ή βραχυπρόθεσμο. Δηλαδή ότι ευχηθείς σου έρχεται, αλλά το κάθε ένα με τις συνέπειες του.
Έτσι εύχομαι και εσύ (ταίρι μου), να έχεις πάρει σιγά σιγά το δρόμο προς εμένα, μάθε πως κατάφερα να κάνω το πρώτο κάλεσμα στον κόσμο των ονείρων. Σου στέλνω λοιπόν το κοινό μας όνειρο, αν δεν το ονειρεύτηκες κι εσύ την ίδια στιγμή, ονειρέψου το απόψε το βράδυ, για να ξεκινήσει η διαδικασία στο συνειδητό και φυσικό επίπεδο.
Καληνύχτα...

Με αγάπη πολύπλοκα απλός

Σκέψη (68) - ΕΡΩΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙ

Αυτή είναι μια υπόθεση πλέον, ανάμεσα σε μένα και τον Θεό! Συζήτησα ώρες και με πολλούς, άκουσα ειδικούς αλλά και φίλους με εμπειρία στο θέμα, μα ποτέ δεν πήρα απάντηση γι'αυτό θέμα που τόσο απασχολούσε την ψυχή μου.

Οι ειδικοί ή μη επιστήμονες λένε...όσο τους πίστευα συνειδητοποίησα πόσο ασυνείδητα και τυφλοσουρτικά ξεπουλούσα τον εαυτό μου, στην αρχή ήμουν ελαστικός, μετά όμως συνειδητοποίησα πληρώνοντας τις συνέπειες πως ήταν καθαρό ξεπούλημα. Είναι δυνατόν ποτέ να μου πει ο "άλλος" τι θα κάνω εγώ; Απίστευτο κι όμως αληθινό. Επίσης άκουγα ζευγάρια που πραγματικά ήταν ταιριαστά και ζούσαν ευτυχισμένα. Όταν όμως τους ρωτούσα πως τα κατάφεραν, δεν ήξεραν να απαντήσουν είτε απαντούσαν τυχαία, οπότε εδώ κάτι άλλο συμβαίνει που δεν έχει να κάνει με ανθρώπινους ή διανοητικούς κανόνες, αλλά με την θειική δύναμη, που λέγεται αγάπη. Αν αφεθείς ασυνείδητα στην αγάπη, κάποια στιγμή θα σε οδηγήσει να την συνειδητοποιείς κάθε λεπτό, γιατί αυτό είναι το χρέος μας, να ζούμε συνειδητά, αυτό έμαθα και απλά το μοιράζομαι και ίσως κάποιος άλλος το διατυπώσει με διαφορετικές λέξεις.
Γυρνώντας πίσω στο παρελθόν μου και τις εμπειρίες μου, η συνείδηση μου ψιθυρίζει την αλήθεια, εκείνη η εσωτερική φωνή ανώτερου επιπέδου, η σύνδεση μου με τον Θεό. Φτάνω σε κάποιες στιγμές που γνωρίζω μια γυναίκα και σε κάποιο συγκεκριμένο ή πολλά συγκεκριμένα σημεία, ξεχνάω αυτή τη φωνούλα αγάπης και σύνδεσης με τον Θεό μέσα μου και κάνω του κεφαλιού μου. Αμέσως μετά ακολουθούν οι συνέπειες.
Οπότε αν ήμουν συνειδητός ως την τελευταία στιγμή θα ανακάλυπτα το αδύνατο μου σημείο, εκείνο που όταν το περνάω μετά γεμίζω ψυχικό πόνο, μιζέρια και αποτυχία. Και όλα αυτά επαναλαμβανόμενα σε έναν φαύλο κύκλο. Στην αρχή είναι δύσκολο πολύ, είναι η πρώτη ματιά αλλά αν καταφέρεις και σταθείς έστω και για ένα δευτερόλεπτο μπροστά στην αδυναμία σου, έχεις κάνει το πρώτο βήμα κατάκτησης της αλήθειας. Η επόμενη φορά απλά θα είναι πιο εύκολη, το επόμενο βήμα, γιατί ήδη θα έχει συσσωρευτεί εμπειρία, έστω και μικρή.
Όλα λοιπόν τα χρόνια ποδοπατούσα όλα τα κρίσιμα αυτά σημεία και όχι μόνο απλά τα περνούσα αυτό και τα αποτελέσματα με τις συνέπειες; Μόνος και έρημος και με πολύ άσχημες εμπειρίες στο ενεργητικό μου για να θυμάμαι. Αυτό ήθελα; Φυσικά όχι. Άκουγα το μυαλό μου τις περισσότερες φορές ή το μυαλό κάποιων άλλων, ας ακούσω τώρα λοιπόν και την καρδιά μου, ας ακούσω τη συνείδηση μου, ας ακούσω το Θεό! Ας ακούσω τέλος πάντων το μυαλό του Θεού!
Θα πω βέβαια πως είναι δύσκολο να ακούσεις τον Θεό, αυτό θα πρέπει να το παραδεχτώ και θα το ξέρετε όλοι πιστεύω, αλλά πρώτα απ'όλα όχι ακατόρθωτο και δεύτερον το Ιδανικό, το Ανώτερο, το Ποιοτικό, το Άγιο, το Ταίριασμα πρέπει να περάσει από τον δύσκολο δρόμο, μόνο έτσι μπορεί να δει καθαρά ο άνθρωπος, αυτό είναι Νόμος που αμφισβήτησα για πολλά χρόνια και έπλεα σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό. Πέρνα λοιπόν τον δύσκολο και όχι τον εύκολο δρόμο και θα ανταμειφθείς...


Με αγάπη πολύπλοκα απλός

Σκέψη (67) - Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ

Το έχω ζωγραφίσει, το έχω φωτογραφίσει, το έχω τραγουδίσει, το έχω χορέψει, το έχω πει με ιστορίες και με διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και πάντα το ίδιο θέλω και καταλλήγω να πω...
Αλήθεια,

μοιάζει πως δεν γνωρίζω αυτό που θέλω να πετύχω γι'αυτό και δεν το πετυχαίνω.

Κι αυτό που θέλω να πετύχω είναι να φτάσω στον ήλιο, στη πηγή, αλλά περιφέρομαι γύρω γύρω στις ακτίνες του και τις αμέτρητες αντανακλάσεις του.

Οι ακτίνες είναι φως και επέκταση του ήλιου, υποδιαιρέσεις του κι έξυπνα δεν μπορούν ξεχωριστά η κάθε μία να σηκώσουν σύσωμη την ίδια την πηγή, τον ήλιο. Παιχνιδίζουν στην επιφάνεια και δημιουργούν αντανακλάσεις. Είναι πολλές και αδύνατον να τις ακολουθήσω για να φτάσω στη πηγή.

Κι όμως ο νους προσπάθησε να τις ξεχωρίσει...

Υπάρχουν απλά για να με μαγνητίσουν διαπίστωσα αργότερα, να σηκωθώ στο χορό της ζωής και να κάνω τις κινήσεις, να μπω στην κίνηση της ζωής, να συμμετέχω. Υπάρχουν γι'αυτό ακριβώς που ψάχνω, για να με οδηγήσουν στον ήλιο. Με μια λεπτομέρεια: να πάω χορεύοντας και με κάθε χαρά στη και για τη πορεία. Είναι όμως αδύνατον να βγάλω από αυτές το νόημα που ψάχνω, αν χορέψω στη κίνηση θα εμφανιστεί φυσικά.

Αυτές κουβαλάνε ένα πολύ μικρό μέρος του νοήματος αλλά αποτελούν μέρος του, είναι ένα κομματάκι ενός μεγαλύτερου σώματος, του ήλιου, δεν είναι όμως ήλιος και δεν ταυτίζονται μαζί του, εγώ ταυτίζομαι μαζί τους κι έτσι μάλλον σίγουρα χάνω τον εαυτό μου.

Επιμένω όμως και ζορίζομαι, πιέζω τον εαυτό μου και το θεωρώ σωστό αυτό που του κάνω, σύγκρουση γεννιέται και από αυτήν μετά πηγάζει και η βία μέσα μου, δεν δέχομαι τη ροή και την κίνηση της ζωής, προσπαθώ να επιβάλω τη δική μου, δυνατή άρνηση έχει γεννηθεί. Επανέρχεται η συνείδηση ξαφνικά μα είναι αργά, θεωρώ ότι έχω χάσει τον εαυτό μου, τον έχω ξεχάσει, δεν ακολούθησα το δρόμο της συνείδησης και έτσι συνεχίζω να αυτοπαραμυθιάζομαι πως δεν ξέρω τι μου έχει συμβεί. Έχω γίνει μηχανικός κύκλος.

Και ποιος είναι τότε ο δρόμος κατευθείαν προς τη πηγή?

Γι'αυτό υπάρχει η γλώσσα, για να βρει ο καθένας τη λέξη που του ταιριάζει περισσότερο και θα του αποδόσει περισσότερο το ορθό νόημα, ο δρόμος είναι η καρδιά και ο νους είναι το εργαλείο.

Ο δρόμος λοιπόν δεν είναι κάτι που μπορώ να σκεφτώ...

Δεν είναι κάτι που μπορώ να προβλέψω και να σχεδιάσω...

Έχει πολύ ανασφάλεια...

Έχει επένδυση καρδιάς, κατάθεση ψυχής...

Το κάθε νόημα, η κάθε χαρά και ευτυχία βρίσκεται κρυμμένη πίσω από ένα μικρό λιθαράκι που λέγεται παρελθόν και αύριο. Ο νους το κάνει ολόκληρο βουνό και αυτοεξαπατώ τον εαυτό μου πως δεν φαίνεται. Φαίνεται και παραφαίνεται και το νόημα είναι στο τώρα, στην κάθε μια μοναδική στιγμή που περνάει και αφήνει να νομίζω πως πέρασε και ήρθε η επόμενη. Ούτε πέρασε ούτε θα περάσει η στιγμή και δεν σημαίνει πως επειδή εγώ περνάω, περνάει και η ζωή. Σχηματίζομαι, χάνομαι, ξαναγεννιέμαι, πεθαίνω...

Το έχω ζωγραφίσει, το έχω φωτογραφίσει, το έχω τραγουδίσει, το έχω χορέψει, το έχω πει με ιστορίες και με διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και πάντα το ίδιο θέλω και καταλλήγω να πω.

Πως να φτάσω στον ήλιο...

Με αγάπη πολύπλοκα απλός

Σκέψη (66) - ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ

photo:flickr & Google
...όταν νιώθω την ευθύνη να υπάρχει μέσα μου και το βάρος της να μου ραγίζει όση δύναμη έχω εκείνη τη στιγμή και όταν κάτι από το νου, φιλτράρει και μεταμορφώνει και δίνει μια ψεύτικη μορφή σε όλο αυτό, τότε εκφυλίζομαι και αυτοκαταστρέφομαι χωρίς να το γνωρίζω.

...όταν βλέπω προς τα έξω το βάρος των ευθυνών που ζουν μέσα μου αλλά αναζητώ ως κάτι και ως υπεύθυνο ευθυνών αυτό το ακαθόριστο κάτι έξω μου, αηδιάζω και μόλις αηδιάσω συνειδητοποιώ πόσο ανεύθυνος και τεμπέλης ψυχολογικά είμαι.

...μα όλα αυτά δε φτάνουν για τη λύση! Γιατί και η λύση παραμένει ακαθόριστη ακόμα.

...όταν δεν πιστεύω το απίστευτο μένω στείρος, ακαθόριστος και ένας επαναλαμβανώμενος ηλίθιος που παίζει ένα άχαρο ρόλο που οι άλλοι ή οι περισσότεροι χειροκροτούν και υποστηρίζουν, το γιατί είναι παρόμοιο αλλά δικό τους θέμα.

...στέκομαι στο ίδιο σημείο σημειωτόν, κοπιάζω και δεν κάνω τίποτα γιατί κοιτώ από την τρύπα που μου καθορίζει ο φόβος μου και βλέπω ακριβώς αυτά που θέλει ο φόβος μου και αυτό το εξακριβώνω με το αποτέλεσμα που είναι ίδιο και επαναλαμβανώμενο.

...κι όμως ξανά και ξανά έως εξαντλήσεως κι όμως και πάλι ξανά το ίδιο, φυλακισμένος, κολλημένος.

...και συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι να πεθάνω στον εαυτό μου, να σκοτώσω όλα εκείνα που με φυλακίζουν, τα παράφορα ψυχολογικά εγώ που στηρίζουν την ψευδαίσθηση και την παραφροσύνη και που προβάλλονται στην οθόνη του νου ως πολυαγαπημένη μαμά που δεν πρέπει ποτέ να τολμήσω να εγκαταλείψω ή να αμφισβητήσω και φυσικά αυτό συνεχίζω να κάνω και καταλλήγω να επαναλαμβάνω τον κύκλο.

...ίσως να αρχίζω πλέον σιγά σιγά και μετά από τόσα χρόνια ψυχολογικής ηλιθιότητας να καταλαβαίνω έστω νοητικά πως ακριβώς η νοητική διαδικασία δεν είναι όλο αυτό το υπεραπλουστευμένο ένα που κατασκεύασε ο ίδιος ο νους δήθεν για να κατανοήσω και κυρίως πως δεν βρίσκω τη λύση μέσα από το νου αλλά μόνο και αθεράπευτα επαναλαμβανώμενα την επανάληψη του φαύλου κύκλου που οδηγεί σε κάθε είδους αρρώστια, γιατί φυσικά πάλι στον ίδιο το νου φαίνεται φυσικά απίστευτο, γιατί αυτή ακριβώς είναι η φύση του.

...ο νους είναι ένας λαβύρινθος και χάνομαι στους διαδρόμους του αναζητώντας κάτι που δεν θα βρω ποτέ εκεί και όλο αυτό δημιουργεί πόνο και δυστυχία.


...άκουσα πως υπάρχει ένα σημείο που δεν υπάρχει δυστυχία, δεν υπάρχει πόνος με το βαθύτερο νόημα των λέξεων και όχι την επιφανειακή απληστία. Αυτό το σημείο το έψαξα θεωρητικά, νοητικά και έμαθα πως υπάρχει σε όλους και πως έχει μεταδωθεί από κάθε πρώτη γέννηση και εμφάνιση του ανθρώπου στη γη. Το εξέτασα νοητικά και έμαθα όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσα γι'αυτό και πραγματικά ρούφηξα κάθε λέξη, κάθε στοιχείο και κάθε συμβολισμό. Όμως μια στιγμιαία χαρά και ικανοποίηση προήλθε γιατί ακριβώς μέσα από το νου δεν θα μπορούσα ποτέ να ανακαλύψω αυτό το σημείο, το ένα και μοναδικό, το κάτι σαν συμπυκνωμένο και πολύ μικρό στο μάτι του νου αλλά στην αλήθεια απέραντα άπειρο κι όμως εγώ να συνεχίζω να στηρίζομαι στο μάτι του νου ξερνώντας αμέτρητες στρατιές από λεγεώνες των λεγεωνάριων δικαιολογίες να μη σηκώσω το κεφάλι μου από τη βρωμερή λάσπη του μυαλού μου, τη προσωπική φυλακή μου.

...αυτό το μάτι του νου είναι που με κάνει να πιστεύω πως δεν δραπέτευσα ποτέ, άραγε τόσο απόλυτα, από τους λαβυρίνθους του νου και δεν βρέθηκα ποτέ σε εκείνο το σημείο που όλα ενώνονται, ότι μπορεί να φανταστεί δημιουργικά το πνεύμα μου.

...και εκεί επικεντρώνεται η προσοχή μου, ακριβώς ότι μου έχει μείνει είναι η προσοχή μου, για να πολεμήσω τόσο σκληρά την παραπλάνη και κυρίως το ότι αγνοώ πως αγνοώ, το ότι αγνοώ πως δεν ξέρω τίποτα, συνεχίζοντας να βλέπω το τρίτο και τέταρτο σκαλοπάτι ή απλά το δεύτερο, όπως ατενίζω από τον κάμπο την κορφή του βουνού που θέλω να ανέβω αλλά φαίνεται τόσο μακρινή και φαίνεται αδύνατον να ανέβω εφόσον πάλι αναλαμβάνει ο νους με τις πλάνες του και εγώ συνεχίζω να ακολουθώ την πορεία των φαύλων κύκλων του.

...πόσο άρρωστο να μην μπορείς έστω και με λέξεις να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα και να περιγράφεις τα ίδια και τα ίδια διανοητικά σκουπίδια, θάνατος στις ψευδαισθήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την δημιουργική φαντασία.

...ανεκτικός και δεκτικός πρέπει να είμαι αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να εξοντώσω τον δεσμοφύλακα που έχω δημιουργήσει ο ίδιος μέσω του νου μου για να με κρατά φυλακισμένο.

...ποιο είναι εκείνο το σημείο ρωτάει ο νους μου και τρλένομαι γιατί δεν πέρνω απάντηση, γιατί δεν είναι από το νου και δεν θα έρθει ποτέ από το νου η απάντηση, η άμεση εμπειρία. Ακριβώς αυτό είναι το σημείο, η απόλυτη και άμεση εμπειρία, το ακριβές τώρα.

...και είναι ολόκληρη επιστήμη και για φαντάσου την αγνοώ πλήρως, ευτυχώς λέω που τώρα κάθομαι και την επεξεργάζομαι έστω νοητικά γιατί μόνο αυτό έχω προς το παρόν και λένε πως ξεκινάς από εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι και με αυτό ακριβώς που έχεις.

...μα πάλι τα ίδια και τα ίδια λέω με διαφορετικά ονόματα και ταμπέλες, με διαφορετικά χρώματα και ήχους μα τίποτα δεν αλλάζει, ίσως μόνο που αρχίζω να εισχωρώ σε πιο μεγάλα διανοητικά βάθη, όχι λαβυρίνθους αλλά γνωρίζοντας τον εαυτό μου στα διάφορα διανοητικά επίπεδα.

...Κύριε εν κρυπτώ



















Με αγάπη πολύπλοκα απλός

Σκέψη (65) - ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ ΟΔΟΙ

photo:flickr
Είμαστε όλοι τόσο μόνοι...με τον εαυτό μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά και με τον ίδιο τρόπο, όπως θέλεις πες τον. Ένας δρόμος υπάρχει και λέγεται "η αλήθεια", όταν δεν ξέρεις πλέον τι να σκεφτείς, εκεί θα καταλλήξεις, αυτή θα σε οδηγήσει, με αυτή θα γίνει η επανάσταση σου, η απελευθέρωση σου. Εϊτε γυναίκα είτε άντρας το ίδιο ισχύει και για τους δύο.

Κάποτε θα βρεθείς σε αδιέξοδο, κανένας δεν γεννήθηκε με έτοιμο τον δρόμο του, ακόμα και σε αυτούς που τον ετοίμασαν επιμελώς τα κατέστρεψαν όλα μόνοι τους γα να τα χτίσουν από την αρχή, αυτός είναι ο δρόμος.
Ο καθένας μόνος του.
Και τότε αρχίζει η πραγματική ζωή, τότε ζεις.
Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή ως το μεδούλι.
Τότε ερωτεύεσαι και ολοκληρώνεσαι, τότε κατακτάς την απλότητα της πολυπλοκότητας.
Τότε ανεβαίνεις ένα ένα τα σκαλοπάτια της πνευματικής ιεραρχίας, πριν σου φαίνονται ως και γελοία τα θεωρητικά αυτά λόγια.

Ένα ένα λοιπόν τα σκαλοπάτια σου.
Όταν κλαις, θυμώνεις ή ότι συναίσθημα τέλος πάντων βάζεις ως δικαιολογία μπροστά σου για να αποφύγεις το βόλεμα της άγνοιας σου, ετοιμάζεις μια νέα παγίδα πρόκληση ο ίδιος για τον εαυτό σου.
Βάλε μία μία τις παγίδες μπροστά σου όταν έχεις προχωρήσει και το λιγότερο που θα κάνεις είναι να γελάς και μόλις φτάσεις να κλαίς.

Παίζεις λοιπόν το θέατρο σου και κάθε φορά φοράς επιμελώς την καλοδιατηρημένη στολή σου, φρεσκοπλύνεσαι πρωί πρωί για να βγεις από το σπίτι σου και να παίξεις το ρόλο σου. Και στο γλυκό τελείωμα της μέρας, στο ηλιοβασίλεμα, όσο μεγαλώνεις ακούς μια φωνή μέσα σου που σε κάνει να νιώθεις παράξενα και απλά σε ξεφωνίζει. Σε προλογίζει, "αγαπητοί θεατές! Καλώς ήρθατε στο έργο μας, ο διχασμένος εαυτός μου είναι ο ηθοποιός, χειροκροτείστε!" και κάθε μέρα θα συνεχίζεται η παράσταση και η φωνή αυτή θα γίνεται εντονότερη. Ώσπου να συντονιστείς πλήρως μαζί της και μαζί της να ξεφωνίζεις και εσύ τον εαυτό σου τον θεατρίνο, ώσπου να φτάσεις στο σημείο να ανρωτιέσαι, "μα τι είμαι? Διχασμένη προσωπικότητα? Πόσες φωνές έχω μέσα μου?", μία να λες! Μία έχεις! Αλλά όσο ωριμάζεις και συνειδητοποιείς τόσο θα φτάνεις στο τέρμα της συνειδητοποίησης σου, στο πως το ένα γίνεται πολλά.
Εϊναι η αλυσίδα με τους κρίκους.

Θεατές είμαστε όλοι εμείς γύρω σου και ότι μας πεις κάνουμε. Αν παίξεις καλά το ρόλο σου θα σε χειροκροτήσουμε! Αν όχι, θα σε αγκαλιάσουμε σαν το μικρό και ανίδεο αδερφάκι μας! Μέχρι να μάθεις να γίνεις πιο δυνατός/ή γιατί στο σκοτάδι όλοι θα περπατήσουμε και όπως σου είπα "το σκοτάδι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα!!!", σκέψου το καλά αυτό! Δώσε φως και δες τι απλώνεται μπροστά σου, ο κόσμος σου, εσύ και είσαι τόσο ΜΕΓΑΛΟΣ/Η.

Τι λες για όλα αυτά?

Με πολύ αγάπη,
ensticto ή Πολύπλοκα Απλός

Σκέψη (64) - ΤΟ ΠΥΘΑΡΙ

photo:flickr
Στο καπάκι του πλέον, εφόσον έχω αναγνωρίσει και παραδεχτεί πως υπάρχει πλέον καπάκι και σφραγίζει το πυθάρι, πάνω του έχουν συσσωρευτεί διάφορα υλικά. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς υλικά είναι, το μόνο που ξέρω είναι πως κατάλαβα πως υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα όταν αυτά τα υλικά πέρνουν φωτιά! Μια δυνατή και ακαταμάχητη φλόγα που δεν μπορώ να σβήσω, παρά μόνη της καταλαγιάζει, αδυναμεί και σβήνει. Δεν έχω τον έλεγχο της.
Μου τρώει τόσο πολύ χρόνο κάθε φορά να σβήσω αυτή τη φλόγα, μια έντονη φλόγα παρά ολόκληρη φωτιά είναι, που νιώθω πως χάνω τόσα άλλα διαφορετικά και πολλά γεγονότα, όχι σαν να μην τα ζω αλλά κυριολεκτικά δεν τα ζω. Έχω μπει λοιπόν σε μεγάλη περιέργεια κι αγωνία να σταματήσει αυτή η φλόγα να μου τρώει όλο το χρόνο και τη προσοχή.
Κάθε φορά που σβήνει μια τέτοια έντονη φλόγα παρατήρησα πως χρειάζομαι τόσο πολύ χρόνο για να συνέλθω, να καθαρίσω τις στάχτες και τα κάρβουνα και να μετρήσω τις πληγές, που δεν προφτένω και έχει δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για να ξανά ανάψει νέα φλόγα, σχεδόν έμαθα τον χρόνο επανάληψης της.
Έτσι αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ και να πιέσω τον εαυτό μου να εκμεταλλευτεί τον χρόνο αυτόν ανάμεσα στην τελευταία φλόγα και σε αυτή που θα ερχόταν στο μέλλον. Έπρεπε να ζορίσω τον εαυτό μου και να κάνω τις εργασίες πιο γρήγορα ώστε να μου μείνει περισσότερος χρόνος στη διάθεση μου για να ελέγξω τι ακριβώς καίγεται και γιατί επαναλαμβάνεται αυτή η κατάσταση, ήθελα να την αλλάξω.
Έτσι αποφάσισα να βουτήξω το χέρι μου μέσα στις στάχτες και τα αποκαϊδια και ας καιγόμουν, δεν φοβόμουν πλέον, σκέφτηκα πως μόνο έτσι θα ανακάλυπτα το μυστικό, βουτώντας μέσα στη σβηστή φλόγα, στην εστία το χέρι μου.
Περίμενα λίγο αλλά μόλις το έκανα κάηκα. Αυτή ήταν η αρνητική πλευρά. Η θετική ήταν πως χτυπώντας ελφρά το καπάκι κατάλαβα πως κάποιος χώρος υπήρχε από κάτω.
Η επόμενη μου σκέψη ταυτόχρονα και κίνηση ήταν να δω αν μπορούσα να ανοίξω αυτό το καπάκι ή τέλος πάντων αν υπήρχε τρόπος να δω τι ήταν μέσα σε αυτό το πυθάρι.
Θεώρησα καλά με προσεκτικές και υπομονετικές κινήσεις να καθαρίσω το καπάκι και αυτό αποδείχτηκε σοφή κίνηση αργότερα σε αντίθεση με τις γρήγορες και γεμάτο πανικό κινήσεις.
Αμέσως έλαμψε στο μυαλό μου μια συνειδητοποίηση: Ένιωσα αμέσως καλύτερα και μία φώτιση. Παρατήρησα πως με το να καθαρίσω τις στάχτες και τα κάρβουνα και ότι άλλα υλικά βρίσκονταν πάνω στο καπάκι δεν θα ξανά άναβε φλόγα, απλά γιατί δεν θα υπήρχε κάτι για να καεί. Συνειδητοποίησα λοιπόν πως η αυθόρμητη αρχικά σκέψη μου να βουτήξω το χέρι μου μέσα στη φλόγα δεν ήταν καθόλου κακή, γιατί πήρα μια φαινομενικά επικίνδυνη απόφαση που δεν ήξερα πως θα καταλλήξει αλλά αποδείχτηκε σωστή. Τόλμη λοιπόν χρειάζεται σκέφτηκα και αποφάσισα να το κρατήσω ως βασικό στοιχείο του χαρακτήρα μου.
Γλίτωσα από ένα βασανιστήριο κυριολεκτικά, τώρα έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα και σκέφτηκα πως θα χρειαζόμουν ξανά την τόλμη, γιατί δεν ήξερα πάλι πως να συνεχίσω, δεν ήερα τι να κάνω. Είχα μάθει όμως δύο βασικά στοιχεία, να τολμώ και να κερδίζω. Ήταν αδικία να καίγομαι τουλάχιστον χωρίς να ξέρω για ποιον λόγο, δεν είχα ακόμα εξακριβώσει ακριβώς τον λόγο που καιγόμουν αλλά είχα κάνει ένα σημαντικό βήμα, να την σβήσω και μετά να την μελετήσω.
Περιεργάστηκα το καπάκι και ανακάλυψα μια ένωση, μια σχισμή και από εκεί θα δοκίμαζα χωρίς πολλές σκέψεις να βγάλω αυτό το καπάκι και να δω τι υπάρχει μέσα. Καθώς όμως περιεργαζόμουν το καπάκι και ψιλάφιζα με τα δάχτυλα μου κατάλαβα πως δεν μπορούσα με τα χέρια μου να το ανοίξω, χρειαζόμουν κάποιο εργαλείο και δεν είχα τίποτα, το μόνο μου εργαλείο ήταν το μυαλό μου. Προσπέρασα την απελπισία μου και προτίμησα να συλλογιστώ για κάποιες στιγμές.
Όσο περνούσε η ώρα και εγώ βυθιζόμουν στις σκέψεις μου προσπαθώντας να βρω τρόπους ή τρόπο να ανοίξω το καπάκι χωρίς κανένα εργαλείο ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα της "πνευματικής νίκης". Ήμουν αντιμέτωπος δηαδλή με μια κατάσταση που στη ουσία με είχε νικήσει, είχα νικηθεί και έπρεπε να το παραδεχτώ. Δεν είχα κανένα εργαλείο στα χέρια μου και ήταν αδύνατον να το ανοίξω, ήταν καλά σφραγισμένο και από ότι φάνηκε για πολύ μεγάλο διάστημα. Είχα μόνο το μυαλό μου. Πολλές σκέψεις έτρεχαν στο μυαλό μου όμως τίποτα, ώσπου μου ηρθε η ιδέα της "πάλης" με το πρόβλημα. Έπρεπε να νικήσω το πρόβλημα αλλά πως θα το πετύχαινα? Σκέφτηκα αρκετή ώρα ώσπου κατάλαβα πως θα έβρισκα λύση, σύντομα, θα άνοιγα το καπάκι μόνο και μόνο από τις πολλές και διάφορες νικηφόρες πεποιθήσεις μου. Δεν ήταν καθόλου αλαζονικές ή επιπόλαιες, ήταν καθαρή και αγνή δύναμη που είχα κρυμένη και αχρησιμοποίητη μέσα μου και αποφάσιζα πως είχε έρθει η ώρα για να χρησιμοποιήσω. Πάλεψα ίσος με ίσο το πρόβλημα νοητικά, ήμουν ανώτερος από την ύλη γιατί είχα εξελίξιμο πνεύμα που γυμναζόταν και αποκτούσε περισσότερες δυνάμεις, σοφία και σεβασμό. Νίκησα το "καπάκι" με το μυαλό, με τις σκέψεις, ήξερα πως θα το άνοιγα αλλά δεν το είχα καταφέρει ακόμα.
Άρχιζα να ψιλαφίζω πάλι την ένωση και προσπάθησα να σηκώσω το καπάι αλλά δεν σηκωνόταν, ήταν γερά σφραγισμένο. Δεν απελπίστηκα και συνέχισα, προηγουμένως το είχα νικήσει νοητικά, τώρα έπρεπε να νικήσω και στη πράξη, συνέχισα λοιπόν γύρω γύρω να ψιλαφίζω, συγκεντρονώμουν και τραβούσα με όλη μου τη δύναμη προς τα πάνω. Γύρισα γύρω γύρω το καπάκι τραβώντας με μεγάλη δύναμη. Από την αποπνικτική μυρουδιά κατάλαβα πως είχα καταφέρει να ανοίξω το καπάκι και δεν ήταν όσο τελικά φανταζόμουν δύσκολο και ερμητικά σφραγισμένο.
Αμέσως κατάταβα το νέο μου μάθημα, πως οι ίδιες μου οι ιδέες μου εγκλώβιζαν τις ίδιες μου τις δυνάμεις και εν συνεχεία τις εξωτερικές πράξεις προς ώφελος μου. Θεώρησα ανθρώπινο να αγανακτήσω λίγο με τον εαυτό μου και από την μη εξυπνάδα μου, έπρεπε να γίνω επιτέλους εξυπνότερος, έπρεπε να σκέφτομαι έξυπνα γιατί διαφορετικά δεν θα έφτανα στο σημείο να δω τι είναι αυτό το πυθάρι και τι κρύβει μέσα του.
Το επέβαλα στον εαυτό μου και απαίτησα οι κινήσεις μου πλέον να είναι έξυπνες, το θεώρησα πλέον δεδομένο υπενθυμίζοντας το για αρκετές μέρες ακόμα για να το συνηθίσω.
Συγκεντρώθηκα σε αυτό που έκανα και σταμάτησα τις πολλές σκέψεις ταυτόχρονα. Μία μία κάθε φορά οι κινήσεις μου σε μία ενέργεια κάθε φορά αλλά με πολύπλοκη διεργασία βάση των εμπειριών και τη φώτιση που έπερνα κάθε φορά.
Γρήγορα με τα χέρια μου και με οξεία συγκεντρωμένη τη σκέψη μου επαλήθευσα το σχήμα του πυθαριού, στον πάτο μάλιστα ένιωσα πως ήταν θερμότερο. Έβαλα προσεκτικά το χέρι μου μέσα στο πυθάρι και με μεγάλη προσοχή έβγαζα ένα ένα τα αντικείμενα που βρίσκοντα σε αυτό. Όσο σήκωνα κάθε αντικείμενο και εμφανιζόταν κάποιο άλλο από κάτω τόσο περισσότερο γινόταν έντονη η μυρουδιά και κατάλαβα πως ήταν "ζωντανοί οργανισμοί" και σάπιζαν με τον καιρό. Επίσης παρατήρησα πως όσο πιο κοντά έφτανα στον πάτο του πυθαριού τόσο πιο πολύ μου έφερνε ανεξήγητη συγκίνηση. Προχωρούσα πολύ αργά γιατί δεν μπορούσα να κάνω και γρηγορότερα, πάρα πολλές σκέψεις και εικόνες σαν νυχτερίδες περνούσαν από το μυαλό μου και μια ανεξήγητη επιθυμία με έπιανε για να κλάψω.
Έτσι προχωρούσα αργά, κάθε αντικείμενο που έβγαζα έξω το άπλωνα στον ήλιο και εκείνο στέγνωνε από τη σαπίλα και σταματούσε η μυρωδιά. Αισθανόμουν πιο ανάλαφρος. Πιο απελευθερωμένος. Όσο πλησίαζα με δάκρυα στα μάτια και μεγάλη συγκίνηση ταυτόχρονα σαν τρελός συνομιλούσα με τις εικόνες και τους ανθρώπους που ξαφνικά εμφανίζονταν στο μυαλό μου. Αδικίες και λάθη μπορούσα να διακρίνω. Συγχωρούσα την αδικία και διόρθωνα τα λάθη και προχωρούσα, δεν μπορούσα να σταματήσω με τίποτα, η δίψα μου πλέον ήταν ακαταμάχητη για να φτάσω στον πάτο του πυθαριού και την πηγή αυτής της θερμότητας.
Δεν μπορούσα να κρατήσω τις κραυγές που μου έβγαιναν, είχαι μπει σχεδόν ολόκληρος μέσα στο πυθάρι και τα δάκρυα έτρεχαν ποταμός από τα μάτια μου, ήξερα πως είχα αγωνιστεί ήρεμα και σωστά, γαλήνια και με υπομονή στην ανακάλυψη να δω τι ακριβώς είναι και έχει μέσα του αυτό το πυθάρι.
Έφτασα στον πάτο.
Εκεί δεν πίστευα στα μάτια μου, στα μάτια της ψυχής μου και στις αισθήσεις μου! Ήταν ανεξήγητο και ως τώρα αδύνατον να το κατανοήσω! Ταυτόχρονα μαζί...ένιωθα πόνο, ηδονή, χαρά, θλίψη, μίσος, χαρά, συγκίνηση, θυμό, έκσταση και αναισθησία! Κατάλαβα τη σημασία του ΕΝΟΣ. Κατάλαβα την απλότητα και πως μπορείς να φτάσεις μετά από έναν πολύπλοκο και υπομονετικό αγώνα, μια συνεχή προσπάθεια που έπρεπε να προσπαθήσω με κάθε λεπτομέρεια και για κάθε λεπτομέρεια, δεν έπρεπε να παραλείψω τίποτα, ούτε το παραμικρό. Έφτασα να τα ανακαλύψω όλα, να τα θεωρήσω ως εικόνα και σύλληψη στο μυαλό μου και να τα ψιλαφίσω στην πράξη, να τα ακουμπίσω, να τα αντιμετωπίσω όλα.
Αυτό ήταν λοιπόν.
Χιλιάδες τόμοι βιβλία, χιλιάδες χρόνια και καταγεγραμμένη γνώση. Όλα σε μια στιγμή τέλεια στριμωγμένα. Τίποτα απ'όλα αυτά δεν μπορούσα να καταλάβω όσο τα διάβαζα πολύ πιο διάφανα από τα δικά μου λόγια, σε πολλά βιβλία. Γιατί είναι το προσωπικό ταξίδι του καθενός μας και το πυθάρι αυτό είναι το "σχήμα" της ψυχής μου, ένα κλειστό πυθάρι που στον πάτο του μόλις γεννήθηκα, γεννήθηκε η αγάπη. Ο έρωτας. Τα όνειρα. Οι φόβοι και τα συναισθήματα, όλα τα ανθρώπινα.
Όλα τα αντικείμενα που έφτασα να συσσωρεύω μέσα στο πυθάρι έφτασαν μέχρι την κορυφή και μετά το σφράγισα, σφράγισα την ψυχή μου που έβραζε από κάτω σιγά σιγα σαν ηφαίστειο. Έθαβα και έκρυβα τα συναισθήματα μου και την πηγή της ίδιας μου της ζωής, το πάρε δώσε της αγάπης μου και την συνέχεια μου μέσω του έρωτα. Όλα θαμμένα.
Τώρα είναι ελεύθερα.
Ο αγώνας μου είναι ελεύθερος.
Ο ιδρώτας μου γλυκός.
Η ζωή μου μικρή και ο χρόνος πολύτιμος.
Ζω κάθε στιγμή.
Και όταν πεθάνω θα ζω αιώνια.
Σ'αγαπώ βαθιά ταίρι μου.

Με πολύ αγάπη,
Πολύπλοκα Απλός

Σκέψη (63) - Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

photo:flickr
Τρομάρα μου!
Τελικά ο ίδιος το φωνάζω συνεχώς Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ και τρομάρα μου, την ανακαλύπτω καθημερινά. Δεν είναι περίεργα παιχνίδια αυτά που γίνονται μέσα στο κεφάλι μου ή αυτό που λέμε ψυχολογία.
Και μέσα στη λογική υπάγεται και η τρέλα, το ανορθόδοξο, αυτό που λέμε "τρελό" και δεν έχει λογική, μέσα στη λογική και αυτά, δεν πάει να πει λογική δηλαδή μόνο ότι είναι θετικό, μπορεί δηλαδή να είναι λογικό να υπάρχει και μία δόση τρέλας ή ανακρίβειας.
Ας μην μπω σε φιλοσοφία...
Κράζουν όλοι και άλλοι δήθεν ήρεμοι...
Και άλλοι κράζουν τους νευρικούς "τι σε πειράζει εσένα ρε?"...
"Τι να με πειράζει η κατάντια σου φίλε", λέει ο νευρικός και ο ήρεμος ή τα παρατάει ή νευριάζει κι εκείνος.
Τρελά πράγματα συμβαίνουν κι άλλα τόσα θα συμβούν και συμβιβάσου με την ιδέα της πραγματικότητας και μάθε να συμπορεύεις την πραγματικότητα σου.
Για εξήγησε μου εσύ κ.Ήρεμε τι κάνω λάθος και τι θα κερδίσω αν ηρεμήσω κι εγώ, γιατί ήρεμος διατέλεσα κι εγώ και τώρα δοκιμάζω και από αυτή τη πλευρά!

Αυτός είναι ο κατάλληλος εαυτός μου για σένα?
Μιλάω για μένα, έτσι σου ταιριάζω?
Πόσο μεγάλο λάθος μου...την αλήθεια δυστυχώς την βλέπω μόνο μέσα μου και λέω δυστυχώς γιατί άλλα πίστευα και ήθελα και άλλα βγαίνουν στην πράξη και μάλιστα πολύ απογοητευτικά γιατί, πως θα είναι στο μέλλον? Θα αλλάξουν? Αν όχι κάηκα!
Να δίνω, να μιλάω, να ενδιαφέρομαι και να πέρνω την απόρριψη?
Την "άχρωμη" απόρριψη, κρίμα δεν είναι? Ας είχε λίγο τόνο, λίγο χρώμα, τι θα είχες να χάσεις?
Ξέκοψε το καλά καλά μα τόσο καλά, βαθιά βαθιά αν μπορείς ως τη ρίζα και αν έχεις τα κότσια, να το ακούσω βαθιά μέσα από την ψυχή σου - όχι να μου μιλάς χωρίς συναίσθημα αλλά από βαθιά μέσα σου, να μην αφήνεις το παραμικρό αξεκαθάριστο υπονοούμενο - ας μην μου πεις ποτέ στη ζωή σου κανένα συναίσθημα για μένα(ακούγομαι σαν να θέλω να ακούσω και το ζητάω με πλάγιο τρόπο? Λάθος, σου ζητάω να φύγεις από τη ψυχή μου, να με μάθεις όπως εσύ ξέρεις να ξεριζώνεις γιατί εγώ δυστυχώς δεν το ξέρω, μάθε με να σε ξεριζώσω αλλά δυστυχώς ξέρω πως δεν θα το κάνω ποτέ, γιατί εγώ κοιτώ την αλήθεια κατάματα και δίνω, δεν κλέβω καρδιές και φεύγω, είμαι πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος και όχι σκλαβωμένος),
θα το'θελα αλλά η αλήθεια μέσα μου λέει άλλα και τα παραπάνω είναι πια μπαγιάτικα λόγια, περασμένα, έτσι απλά τα κράτησα και τα είπα.
Τώρα?
Είμαι υπερήφανος, καθόλου άδειος ή κενός, μπορείς να μην ανησυχείς για μένα, δεν θα αυτοκτονήσω και θα τρώω όλο το φαί μου και αν πεθάνω και το μάθεις και αυτό μέσα στη ζωή είναι, η δική σου απλά συνεχίζεται.
Αυτό που έχω μέσα μου δεν πρόκειται να μου το κλέψει κανείς και ιδίως εσύ, ότι θέλεις λέγε και μη με πλησιάζεις, εγώ δεν μπόρεσα να ξεστομήσω τέτοια ψέματα, δεν τα ένιωθα δεν τα είπα. Χαίρομαι που ξέρω τι μου γίνεται και ξέρω πως νιώθω, πιο σίγουρος είμαι για το ότι δεν είμαι τέλειος και βαδίζω υπέροχα, μαθαίνω νέα πράγματα και βλέπω ανθρώπους τόσο απόμακρους και μερικές φορές λυπάμαι τον εαυτό μου πως τα κατάφερα, που κατάντησα, να μην έχω καταφέρει αυτά που νιώθω να συμπίπτουν με τον άνθρωπο δίπλα μου. Κρίμα, με λυπάμαι.
Εσύ το τι κάνεις όχι πως δεν με ενδιαφέρει αλλά δεν με κατάλαβες ποτέ, όχι απλά δεν με κατάλαβες αλλά από την αρχή δεν ήθελες να με καταλάβεις, η πρόθεση σου ήταν "όλα για τον εαυτό σου", καλή συνέχεια λοιπόν, εγώ δεν είμαι και δεν θα γίνω έτσι.
Δεν είμαι αυτής της σχολής, οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου είναι παρελθόν μου και ανήκουν και θα ανήκουν για πάντα εκεί, δεν έχουν καμία δουλειά στο παρόν μου, δουλειά είχες εσύ αλλά δεν μου το είπες από την αρχή πως ήμουν κάτι άλλο για σένα, κάτι σαν "σοβαρό παιχνίδι", κάτι που σου έδωσε και απλά το βάζεις στην άκρη, δεν είμαι αυτής της κουλτούρας, να με βάζουν στην άκρη. Ας κάνετε παρέα εσείς μεταξύ σας, να βάζετε ο ένας τον άλλον στην άκρη και μετά να τα λέτε και να πίνετε καφέ μαζί, δεν έχετε πρόβλημα, κάντε το.
Δεν ανέχομαι πλέον στην ηλικία μου εύκολα το ψέμα...
Ο δολοφόνος και να πει συγνώμη είναι πλέον αργά, το αθώο θύμα έχει φύγει και δεν ξαναγυρίζει πίσω, έχουμε λοιπόν μια ευθύνη και αυτή πηγάζει μέσα μας.
Θέλουμε να ζούμε και να συμμετέχουμε στο σύνολο και αναπτύσσουμε σχέσεις μα δεν τηρούμε τους κανόνες εμπιστοσύνης. Τι είδους σχέσεις είναι αυτές? Μονόπλευρες? Και ο άλλος? Τι είναι? Το θύμα?
Μην αγχώνεσαι μα δεν τα έχω με σένα, με μένα τα έχω.
Έχω γράψει όλες τις εκδοχές αλλά δεν είμαι μάντης, θάβεις τα συναισθήματα σου? Θάψε τον εαυτό σου, εγώ τον δικό μου δεν τον ξαναθάβω γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσω, θα είναι η τελευταία μου φορά, λάθη βαθιά δεν επαναλαμβάνονται, είναι μία και έξω, ή αλλάζεις ή αποχαιρετάς.
Κάποιες φορές σε καταλαβαίνω ή μάλλον σε καταλαβαίνω, ότι αφορά όμως εμένα όχι ή μάλλον μπορεί και αυτό, ταυτίστηκες μάλλον και με έβαλες και εμένα στην άκρη. Μα τι κάθομαι και σκέφτομαι? Με ξεπέταξες στην άκρη και κάθομαι και ασχολούμαι ακόμα, άραγε θα'θελες να μου μιλήσεις? Και τι να μου πεις? Ένα απλό άψυχο και χωρίς συναίσθημα "τι κάνεις"? Ρώτα καλύτερα τον νέο σου έρωτα τι κάνει και άσε με εμένα, η ψυχράδα και η συμπεριφορά σου με γέμισε στόχους και νέα όνειρα "να μην ξανά ανοίξω την ψυχή μου", αυτά τα όνειρα με γέμισες και σ'ευχαριστώ, σου είχα τόσο εμπιστοσύνη μα είμαι τόσο αφελής.
Ήθελα και να'ξερα θα'θελες να ξέρεις τι κάνω απλά σαν άνθρωπος? Αν ναι, μάθε πως είμαι καλά, μην αγχώνεσαι άδικα λοιπόν, μην σκοτίζεσαι τόσο πολύ.
Αν είναι το αντίθετο ξέρεις τι να κάνεις...
Τι να πω ρε παιδιά...
Υπομονή και τοίχοι δυστυχώς γύρω γύρω μου, οι άνθρωποι είναι τελικά με αγγελικό πρόσωπο και συμπεριφορά και από πίσω κρύβουν το πονηρό τους πρόσωπο, προστατευτείτε.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω "τολμάς να με κοιτάξεις στα μάτια ποτέ?" - μάλλον δεν έχεις πρόβλημα να μου ξαναπείς ότι εσύ δεν αισθάνεσαι κατάμουτρα -, αν ναι, μάθε να λες την αλήθεια ευθέως, γίνε στη ζωή σου ευθύς και εμένα να με πονέσεις ξανά ευθέως δεν θα σου ξαναδώσω την ευκαιρία, ακούς?
Για να στο πω στα ίσια, αν περιμένεις ή νομίζεις πως θα γίνουμε "φιλενάδες" και να συζητάμε για δικούς σου έρωτες είσαι πολύ βαθιά γελασμένη και νυχτωμένη, απλά λόγια και καθαρά.
ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΜΕ ΞΑΝΑΠΛΗΓΩΣΕΙΣ ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΞΑΝΑΔΩΣΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Λυπάμαι που τα λέω έτσι, δεν ήθελα να το ζήσω αυτό κι όμως...όχι δεν το αξίζω, δεν θα το ξαναπάθω. Δεν σου φέρθηκα έτσι και εσύ απλά ώριμη και μου φέρεσαι έτσι, τώρα τελείωσε, την ευκαιρία δεν θα την έχεις, δεν εύχομαι να πληγώνεις άλλους αλλά εμένα όχι ξανά.
Ίσως μου βγαίνει μόνο πίκρα αλλά θα μου τελειώσει και αυτή, όπως μου τελειώνει και η αγάπη, όχι δεν αξίζει να δίνω την αγάπη μου, όχι μόνο εγώ αλλά όσοι είναι σαν κι εμένα, γιατί κυκλοφορούνε άσπλαχνοι και αδίστακτοι άνθρωποι που δεν δίστασαν ποτέ και δεν θα διστάσουν να σε στήλουν και στο χώμα, πριν όμως να σε λιώσουν καλά και να σου πάρουν ότι πολυτιμότερο έχεις, το πνεύμα σου, την ψυχή σου. Και αν τους πεις, γελάνε και συνεχίζουν να κάνουν απλά το ίδιο πράγμα, ο δολοφόνος απλά συνεχίζει να δολοφονεί όταν τον αφήσεις ελεύθερο. Δεν το πιστεύω αυτό που ζω, δεν υπάρχει στον κόσμο λίγο φιλότιμο, ας μην μου μιλούσες, ας μην με κρατούσες, ήταν τόσο απλά αυτά που είπα, γιατί έπαιξες θέατρο. Ο κόσμος είναι τόσο άδικος στα μάτια μου, τόσο εγωιστικός, δεν λυπάσαι τον εαυτό σου? Ή μήπως νομίζεις πως δεν θα το ζήσεις? Αν υπάρχει θεός δώσε μου λύτρωση επιτέλους, τόσα πολλά κακά έκανα και πληρώνω?

Ποιός είναι λοιπόν ο κατάλληλος εαυτός για σένα? Ποιος σε βολεύει? Να γίνω και να με φτιάξεις όπως θέλεις εσύ? Και μετά να συνεχίσω να αλλάξω και να γίνω όπως με θέλουν και άλλοι?
Ίσως είναι μπερδεμένα ακόμα τα συναισθήματα μου γιατί προσπαθώ κι αλλα πράγματα για τον εαυτό μου, θέλω και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος, δεν γεννήθηκα τέλειος.
Δεν φοβάμαι να εκθέσω τα συναισθήματα μου παρόλο που βρίσκομαι σε μειωνεκτική θέση, είμαι αυτός που έχασε κι όμως αυτός που συνεχίζει να δείχνει τα συναισθήματα του, που συνεχίζει να δίνει τροφή και να μην κρατάει για τον εαυτό του, ίσως και αυτό να είναι το λάθος μου και το πληρώνω με το αντίθετο, να μημ πέρνω για μένα απολύτως τίποτα!
Λυπάμαι αλλά τον εαυτό μου πρέπει να τον προστατέψω, δεν μπορώ να τον ξανά αφήσω εκτεθημένο σε σένα, εσύ είσαι το λιγότερο 2 πρόσωπα που δεν θέλησα να δω και να πιστέψω και πίστεψε με τίποτα απόλα αυτά που λέω δεν τα λέω με κακία, έδωσα την αγνή ψυχή μου και δεν καταλαβαίν για ποιο λόγο της συμπεριφέρεσαι σαν να είναι ένα "τίποτα", σε πληροφορώ πως κάνεις μεγάλο λάθος, η ψυχή μου αξίζει πολλά. Δεν ζητά φυσικά να δώσεις ή γιατί δεν έδωσες, αυτό αν δεν γίνεται από μόνο του και φυσικά δεν θα γίνει ποτέ, απλά σαν άνθρωπος αναρωτιέμαι γιατί να μου πάρεις τη ψυχή, γιατί να φερθείς τόσο εγωιστικά, κάνε ότι θέλεις, μην την πληρώνουν άλλοι μόνο.
Ότι έγινε έγινε, δυστυχώς πρέπει να προστατευτώ από ανθρώπους με τη δική σου λογική και σκεπτικό, απλά θα με εξοντώσουν τελείως γιατί τα ισοπεδώνετε όλα, δεν βλέπετε μέσω του ίδιου "πρήσματος αξιων", έχετε τις προσωπικές δικές σας αξίες που για μένα είναι εντελώς διαφορετικές, εγώ απαιτώ περισσότερα και δίνω περισσότερα. Όχι πως εσύ δεν μπορείς αλλά να σταματάς σε κάποιον που σου τα δίνει και να σταματήσεις να εκμεταλλεύεσαι και να δικαιολογείσαι πως "δεν το ήθελες", πως "δεν φταις εσύ" κτλ, όποτε μας συμφέρει τα λέμε και όποτε δεν μας συμφέρει έρχεται από το υποσυνείδητο και δεν φταίμε.
Εγώ οχηρώνομαι στον εαυτό μου, κατάλαβα πως η καλοσύνη μου δεν είναι για όλους, ακόμα και πληγωμένος συνέχισες να με πλησιάζεις γιατί? Για να με πονέσεις ακόμα περισσότερο? Ούτε καν το σθένος βρήκες να μου πεις "ένα και μοναδικό" συναίσθημα, τόσο πολύ δεν το άξιζα? Πήγαινε λοιπόν να σου δώσουν και να δίνεις αλλού τα συναισθήματα σου και εύχομαι να βρεις αυτό που θέλεις και για μένα εύχομαι να μην το ξαναπάθω αυτό, πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι, πόσο δεν αξίζουν εμπιστοσύνη πολλοί, πόσο διαφορετικοί δείχνουν...

Πολύπλοκα Απλός

Σκέψη (62) - Η ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΠΟΛΥΑΝΝΑ

photo:flickr
Τρομακτικό ότι και να ζω... Σε ζω κάθε στιγμή, ίσως το σκέφτηκες κάποιες φορές και ίσως κάποιες άλλες δεν είχες τον χρόνο αλλά ότι κάνεις το ζω, το νιώθω...
Οι άλλοι...άσε, ότι δεν γνωρίζουν το κοροϊδεύουν!
Με έχεις αρνηθεί, το ξέρω, το νιώθω...
Οι άλλοι γελάνε, δεν πειράζει λένε, άφησε την να πεθάνει, η πρώτη θα'ναι η τελευταία που θα βρεις στο δρόμο σου?
Πόσο κυνικοί είναι...όταν όμως συμβαίνει κάτι με τους ίδιους υπεύθυνους τότε αλλάζουν τόνο και ύφος, τότε σοβαρεύουν και ξαφνικά αντιμετωπίζουν τα πράγματα διαφορετικά, δεν πρόκειται να σου παραδεχτούν πως κρύβονταν πίσω από μια μάσκα, γι'αυτούς είναι όλα λογικά, με όσες λέξεις ξέρουν με τόσες υπάρχει ο κόσμος αλλά ξέχασαν πως είναι μόνο ο δικός τους, ο τόσο δα μικρούλης.
Και εσύ...
Με άφησες στην άκρη, κάνεις τόσα πολλά που δεν προλαβαίνεις ούτε μια ματιά να ρίξεις μέσα σου, να δεις εσύ αντίστοιχα τι κάνω και πως είμαι εγώ...
Ας αφήσουμε όμως και αυτές τις μέρες να κυλίσουν όχι όμως ότι βρέξει ας κατεβάσει και ότι είναι να γίνει θα γίνει...ΟΧΙ.
Εγώ θα προσπαθώ μέχρι να βρω τα κατάλληλα λόγια, τις κατάλληλες λέξεις έτσι ώστε να με καταλάβεις, να καταλάβεις το νόημα των όσων θέλω να σου πω, όταν δεν μιλάω τυχαία και κάτι συγκεκριμένο θέλω να σου περάσω, θα προσπαθώ μέχρι να σου περάσω το μήνυμα.
Παράπονο με πιάνει όταν δεν το προσπαθείς και θυμάσαι πως το είχαμε συμφωνήσει και τουλάχιστον αν τηρούσες την συμφωνία μας θα μου εξηγούσες κάτι που ίσως δεν καταλαβαίνω...
Έχω και'γω πολλά να κάνω αλλά με την διαφορά πως εσένα δεν σε βάζω στην άκρη, άραγε τι να προσπαθείς...
Δεν έχεις κανένα χρέος, καμία υποχρέωση σε κανέναν, ούτε σε μένα, αυτό θα πεις?
Φυσικά και όχι...
Γιατί υποχρεωμένος νιώθει μόνο αυτός που αγαπάει βαθιά και αυτή η υποχρέωση είναι τόσο γλυκιά, τόσο ιερή που δεν κάνω καλά που την συζητάω, τόσο δεδομένη είναι η υποχρέωση αυτή της αγάπης...
Είναι σαν να τεμπελιάζει κάποιος ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς και ένας άλλος να κοπιάζει στη δουλειά απ'το πρωί ως το βράδυ...και οι δύο είναι ευτυχισμένοι με αυτό που κάνουν...σε ποιον απ'τους δύο θα κρατήσει περισσότερο η ευτυχία?
Αναρωτιέμαι...
Λες σ'αφήνω και δεν ασχολείσαι, δεν νοιάζεσαι...
Αργότερα θα ασχοληθείς? Το παιδί της η μάνα το παρατάει και ασχολείται μαζί του όταν ξαναβρεί τον εαυτό της? ΟΧΙ, ότι και να έχει είναι εκεί κοντά του, τέτοια αγάπη σου'χω...δεν πέρνω κάτι ίδιο πίσω..
Τίποτα...έτσι απλά έμεινα στην άκρη, στο κενό, για να έρχεται ο κάθε άσχετος και άπειρος και να τον αφήνω να μου λέει τις λιγοστές σκέψεις που έχει και κυκλοφορούν στο μυαλό του μέσα και καταφέρνει μόνο να με εκνευρίζει που αφέθηκα να του πω κάτι που δεν βλέπει αλλά πολύ ευχαρίστως σχολιάζει.
Οι άλλοι...
Όλα τα βλέπουν καθαρά και δίνουν τις τέλειες συμβουλές, γι'αυτό ο κόσμος δεν μιλάει. Γιατί αν πει την αλήθεια του οι καθημερινοί κριτές χωρίς υπόβαθρο θα τον στήσουν στον τοίχο και μην τυχόν και ακούσουν κάτι διαφορετικό, απλά δεν θα συμφωνήσουν.
Οι άλλοι, δως τους μόνο...
Το παιχνίδι της Πολυάννας, δίνε και μη ζητάς!
Τι είναι εδώ? Ότι να'ναι και όπως να'ναι!
Όπου πάει το μυαλό του καθενός (όχι και πολύ μακριά με πρώτο το δικό μου) εκεί τελειώνει και ο κόσμος για όλους τους υπόλοιπους μαζί, όχι μόνο για εκείνον! Κομικοτραγικό.
Πρέπει να έχω υπομονή...
Αντί να πω, τράβα μία και καλή τα νύχια μου να νιώσω τον πόνο και να περάσει πρέπει να υπομένω να μου τα βγάζεις βασανιστηκά αργά, σαν να πρέπει να υποστώ αυτό το μαρτύριο, σαν να σου έκανα το ίδιο...αυτό είναι το παιχνίδι της Πολυάννας, να δίνεις αγάπη και να δέχεισαι πόνο αργά και βαανιστηκά, έτσι χωρίς καμία εξήγηση, απλά να την δέχεσαι...
Στην απόγνωση του ο καθένας ότι θέλει γράφει εκτός από την αλήθεια του...

Σκέψη (61) - ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ensticto

photo:bing.com
Ο ensticto ζει πεθαμένος μέσα στον άνθρωπο και στις μαύρες του βάφεται κόκκινος...
Δεν πηγαίνει κόντρα σε τίποτα γιατί έτσι θα τον καταλάβουν, δεν πρόκειται όμως ποτέ να τον βρεις εκεί που σκέφτηκες, γιατί αυτός σε άφησε να το σκεφτείς έτσι...
Όχι, ούτε τον επαναστάτη υποδύεται αλλά ούτε είναι, είναι κάτι περισσότερο και από τα δύο...
Σε σκέφτεται, μου υπαγορεύει και εγώ γράφω...
Δεν είναι εγωιστής...του αρέσει να παίζει μαζί σου, να σε κάνει είπαμε να σκέφτεσαι έτσι...
Αν νιώθεις παγιδευμένος/η σ'αγαπάει...αν σου φαίνεται γελοίος τον μισείς...
Το παιχνίδι του είναι απλό: γίνεται μαζί σου αυτό που πάντα θέλεις να βρεις και μ'αυτό θέλει να πετύχει να καταφέρεις να το χωρέσεις απλά στο μυαλό σου...όταν το καταφέρεις συνεχίζει να είναι πεθαμένος, απλά θέλει να σου δείξει πως είναι να χαμογελάει ένας νεκρός, απίστευτο αλλά...σου είπα, αυτό είναι το παιχνίδι του, να χωρέσει το μυαλό σου τις έννοιες...
Ότι και να σκεφτείς δεν είναι αυτό...αυτή είναι η δουλειά του, να μην είναι αυτό που θέλεις εσύ αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνεις, αυτό που πρέπει να καταλάβεις...
Αν ακολουθήσεις τα χρώματα του θα σου διδάξει τη μουσική που μπορείς ο ίδιος να τραγουδήσεις...
Αν καταφέρεις να ακούσεις τη φωνή του θα γίνεις ανίκητος πολεμιστής...
Αν πανικοβληθείς με την αλλόκοτη συμπεριφορά του θα ζωντανέψει μέσα σου και αυτό δεν είναι καλό, αν του μιλήσεις άδικα θα φύγει από μέσα σου, αυτό είναι χειρότερο και αν κλάψεις θα πεθάνει πάλι μέσα σου, ούτε χρόνος χάθηκε, ούτε άλλαξε τίποτα, βρέθηκες στην απόλυτη ουτοπία, γνήσιος ensticto...
Αν βαφτεί μαύρος πρέπει επιγώντος να κλείσεις τα μάτια σου, να μην σκέφτεσια τίποτα και απλά να ανασένεις, όταν έχει κάτι πολύ σοβαρό να σου δείξει βάφεται με το χρώμα που βγαίνει όταν αναμείξεις όλα τα χρώματα μαζί...
Ζει με τον θάνατο σου, ζεις με τον θάνατο του. Αν ζούσατε μαζί δεν θα υπήρχε ο ένας από τους δύο...
Δεν μοιράζεστε το ίδιο σώμα ούτε το ίδιο πνεύμα, ανήκετε απλά στην ίδια αλυσίδα και αυτό προσπαθεί να σου διδάξει...
Δεν είναι δάσκαλος γι'αυτό δυσκολεύεσαι να τον καταλάβεις...
Δεν είναι φύλακας άγγελος σου γι'αυτό σε αφήνει να πεθάνεις...
Με λίγα λόγια: η πόρτα που πρέπει να ανοίξεις για να τον δεις είναι η αγάπη...
Αν δεν θέλεις να τον δεις, μισείς...
Δεν διδάσκει ο ensticto την αγάπη, ούτε την νιώθει, ούτε την προωθεί, γιατί είναι μέρος της...
Και αν ακόμα βρεις την αγάπη μέσα σου δεν θα τον δεις, γιατί τότε θα έχει πετύχει την αποστολή του και δεν θα φαίνεται πια, θα είναι ακόμα πιο πάνω από εκεί που έφτασες, εκεί που πρέπει τώρα να φτάσεις...
Όχι δεν είναι τρελός και ούτε κομμάτι του εαυτού σου, είναι κομμάτι όλων μας και η τρέλα όλων μας...
Σου είπα, είναι αυτό που δεν γεννήθηκε κανένας έτοιμος να καταλάβει, μόνο μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας, η εξυπνάδα εδώ χρειάζεται δεδομένα που πρέπει να μαζέψεις ανάμεσα στο χρόνο...
Είναι η σκιά σου που ποτέ δεν μπορείς δεις και να'γγίξεις, είναι το φως που σε θαμπώνει, το παραπανίσιο...
Σου είπα, δεν είναι τρελός, αυτό είναι το παιχνίδι του...
Είσαι το παιχνίδι του όμως εκείνος δεν ψυχαγωγείται, προσπαθεί να εκπαιδεύσει εσένα...
Όχι δεν είμαι εγώ ο ensticto, δηλαδή πίσω του δεν κρύβομαι ο ίδιος...
Όχι δεν είναι ο ensticto το ένστικτο μου ή γενικά η έννοια του ενστίκτου...
Εϊναι ένας άπιαστος τύπος στην άκρη των ματιών σου...
Αυτός που υπογράφει τις τελευταίες λεπτομέρειες για κάθε επόμενο βήμα σου...
Συνεχίζει να σε μπερδεύει, όχι δεν είναι αρσενικός αλλά ούτε ερμαφρόδιτος, αν καταφέρεις και τον πλησιάσεις θα δεις και την θηλυκή του πλευρά...
Είναι αυτός που δημιουργεί στο αδιαπέραστο εμπόδιο σου ίσα ίσα την ρωγμή για να περάσει από μέσα της η ελπίδα σου και μετά ευθύς εσύ ο ίδιος, από μία ρωγμή που φαινομενικά ούτε ο αέρας δεν χωράει να περάσει...
Είναι αυτός που θα σου μάθει να πιάνεις νερό και να καίγεσαι...
Και να κρυώνεις όταν πλησιάζεις στη φωτιά...
Σου είπα, όχι δεν σου μαθαίνει τα αντίθετα από τους φυσικούς νόμους και τις εξαιρέσεις τους, προσπαθεί απλά να σε μάθει να χωρέσεις στο μυαλό σου τα νοήματα...
Προσπαθεί να σε μάθει πως γεννιέται η αγάπη, να τις ρίχνεις ιερό χρώμα πάνω της για να γίνει ορατή στα μάτια σου και να δεις έτσι πως εξαπλώνεται γύρω σου και σιγά σιγά πιάνει όλο το κόσμο, ενώ πριν την θεωρούσες αόρατη και δεν την έβλεπες...
Εγώ ο ίδιος: μακάρι να μπορούσα να μοιράσω ένα ερωτηματολόγιο και να ρωτήσω τελικά ποιος νομίζετε πως είναι αυτός ο ensticto?
Μόλις μου είπε, να σταματήσω να γράφω και το κάνω...

πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο "Που και που γράφω κάτι για να περάσει η ώρα", συγγραφέας: ensticto (Βρε μ'αυτόν τον ensticto, πάλι μπροστά μας!)

Με πολύ αγάπη,
Πολύπλοκα Απλός

Σκέψη (60) - ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ

photo:flickr
Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, σε μια τάξη. Ποιός είμαι τώρα και που πάω, που θέλω να πάω, ποια είναι τα όνειρα μου και αν άλλαξα ή άλλαξαν τα όνειρα μου. Διαπιστώνω πως δεν άλλαξε τίποτα από τα όνειρα μου και πως μέσα μου συνεχίζω να αλλάζω και να γίνομαι καλύτερος, χωρίς να σημαίνει πως γίνομαι νέος άνθρωπος ή διαφορετικός, όχι είμαι ο ίδιος αλλά χαίρομαι βαθιά που είμαι αληθινός, ξεκάθαρος, συμπίπτουν οι σκέψεις μου με τις πράξεις μου, όλα όσα ένιωσα, όλα όσα ονειρεύτηκα είναι πολύ αληθινά, είσαι η ζωή μου...
Έχω ως μονάδα να κάνω τόσα πολλά και να συνεχίσω να αγωνίζομαι, να αντιμετωπίζω τους φόβους μου. Πόσο σε λαχταρώ, πόσο λαχταρώ τις συζητήσεις μας, πόσο θέλω να ξέρεις κάθε λεπτό πως είμαι και τι κάνω, πόσο θέλω να μοιράζομαι μαζί σου τη ζωή μου, πόσο το έχω ανάγκη, πόσο νιώθω πως σου ανήκω τόσο φυσικά και απλά. Όταν σε σκέφτομαι απλά λιώνω, είμαι τόσο υπερήφανος για σένα κι όμως...δεν σ'έχω κοντά μου ή δεν είμαι μαζί σου, παίζει καμία σημασία αυτό? Δεν σ'έχω κοντά μου λοιπόν ή δεν είσαι κοντά μου...πόσο κρυφά ελπίζω πως δεν ήμουν κάτι απλό που πέρασε για σένα αλλά και εγώ είμαι ο σταθμός σου, καμιά φορά χάνομαι στις αυθόρμητες και ίσως αρνητικές σκέψεις μου αλλά τις σταματώ κοιτώντας μέσα μου για την αλήθεια και τότε γαληνεύω γιατί βλέπω την αλήθεια. Πρώτον είμαι χαρούμενος για αυτά που νιώθω εγώ για σένα και είμαι σίγουρος για αυτά, τόσα πολλά άλλαξαν στο παρελθόν και εγώ νόμιζα τόσα λάθοι για αληθινά. Πέρασαν όλα και βρήκα το κουράγιο και τον προσωπικό τρόπο και δρόμο μου για να βρίσκω τις αληθινές απαντήσεις μέσα μου.
Πολλές σκέψεις περνάνε απ'το μυαλό μου όμως εσύ είσαι μέσα μου βαθιά...έχω τόσα πολλά να σου πω...δεν χορτένω την φωνή σου...δεν είναι μόνο έρωτας και σεξουαλική έλξη...πολλά περισσότερα και πολύ δυνατά και δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων στη ζωή. Είσαι τόσο ξεχωριστή και κάνεις τόσα πολλά, έχεις και εσύ να αγωνιστείς για δικά σου πράγματα το ξέρω καλά, πόσο τρελένομαι από χαρά όταν εξομολογούμαστε πράγματα ο ένας στον άλλον και τις γεμάτες συναίσθημα συζητήσεις μας, πόσο υπερήφανος είμαι για σένα.
Δεν μπορεί να περάσει ένα κενό λεπτό, ένα λεπτό που να μη σε σκέφτομαι, σαν να πρόκειται να χαθείς αν δεν σε σκεφτώ έστω ένα λεπτό. Θέλω να είμαι συγκεντρωμένος στην μαγική εικόνα σου, στον αέρα σου, στην αύρα σου και όλα αυτά φυσικά και απλά. Ίσως δεν νιώθεις έτσι για μένα ή δεν τα σκέφτηκες ποτέ μ'αυτό τον τρόπο, αγνά μ'αρέσει να'φήνομαι και εσύ βγαίνεις από μέσα μου, δεν ζω μαζί σου, ούτε καν σε βλέπω και όμως ζω κάθε στιγμή μαζί σου.
Μερικές φορές προσπάθησα να σκεφτώ πως με πέρασες έτσι απλά, πως έσβησε για μένα κάθε ερωτικό ενδιαφέρον, πως μ'αγαπάς αλλά ως ένα απλό καλό φίλο και πονάει πολύ, απλά δεν υπήρχαν όλα αυτά τουλάχιστον με την αληθινή τους μορφή αλλά με την ανάλαφρη και χλιαρή. Δεν γίνεται να αγαπάς βαθιά και να το λες και να φεύγεις για πάντα! Τότε και εγώ είμαι κρατάω δύο ρόδες και γίνομαι αυτοκίνητο, όλα με το όνομα τους πρέπει να λέγονται, δεν υπάρχει βαριέμαι αλλά βολεύομαι, αυτά είναι τα συναισθήματα μου για σένα και είναι μεγάλα.
Μου λείπεις πολύ και πολλές φορές βιάζομαι και φοβάμαι...μετά κοιτώ μέσα μου και ηρεμώ...πως το καταφέρνεις αυτό? Είναι η αγάπη για σένα μέσα μου και είναι απόλυτα ξεκάθαρη...ΕΣΥ
Σε λατρεύω...

Σκέψη (59) - ΠΑΛΙ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ

photo:flickr
...έκανα πάλι λάθος...
Τόσο καιρό παλεύω και έμαθα κάτι σπουδαίο το οποίο είναι αυτό: πόσο λάθος είναι να μην εκφράζεις τα αληθινά συναισθήματα σου.
Κι όμως συνένεσα πάλι σε ένα ακόμα λάθος και σου είπα "όχι εντάξει, μην μου πεις πως αισθάνεσαι για μένα τώρα".
Πως μπορώ και εγώ ο ίδιος πια?
Όχι να μου πεις...
Και μάλιστα οπωσδήποτε...
Άφησε στην άκρη κάθε δικαιολογία...
Και θα σου πω πως με στεναχώρησες πολύ...
Τι θα πει "νιώθω μια αναισθησία?"...
Εγώ θα προβληματιζόμουν...
Εγώ θα είχα δίψα να μιλήσω σε μένα...
Να το πω αλλιώς και απ'τη πλευρά μου, εγώ έχω δίψα να μιλάω με σένα...
Να μου πεις αμέσως τα συναισθήματα σου για μένα και να μην τα παραγκωνίζεις, να μην δίνεις λάθος διαταγές στην καρδιά σου και να μην ειρωνεύεσαι...
Δεν είναι εύκολο το ξέρω...
Αυτό είναι όμως το σωστό και αληθινό...
Να εκφράζεις αυτό που νιώθεις...
Μην συνεχίζεις την καταστροφή...
Μην είσαι εγωίστρια...
Πόσο μεγάλο λάθος έκανα που σου είπα "τα συναισθήματα μου τα ξέρεις", όχι τίποτα δεν ξέρεις, ούτε καν που τα φαντάζεσαι! Ίσως ούτε καν που φαντάζομαι τα δικά σου για μένα. Σταμάτα λοιπόν αυτό το λάθος που πήγε να με παρασύρει κι εμένα, δεν έχω άλλο αγνό τρόπο να επικοινωνήσω μαζί σου, μίλα μου, εκφράσου.
Μόνο έτσι...
Κι όμως τα ξέρεις...
Σ'αγαπώ τόσο πολύ... είσαι η ζωή μου, πεθαίνω για σένα...
Εσύ?
Μήπως είμαι λάθος?
Δεν ξέρω τι να κάνω...
Άκου 'δω...
Κάνε ότι είναι βαθιά μέσα σου, αυτό κάνω και γω..δεν μπορώ να σου κρύψω τίποτα, ίσως αυτό που κάνεις είναι το πιο σωστό...
Σ'αγαπάω τόσο τρελά...

Σκέψη (58) - ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

photo:flickr
...εδώ λοιπόν κρύβονται όλα, όλες οι απορίες μου και κυρίως αυτό που λέμε "ο εαυτός μου", η αλήθεια μου.
Όποτε δεν ξέρω τι να σκεφτώ, όταν δεν ξέρω τι να πω και τι να πράξω χαίρομαι που έχω την εξυπνάδα και πριν αρκετό καιρό έμαθα να κοιτώ μέσα μου. Ότι φαντάζει αδύνατο να το κατανοήσω ή όταν μου είναι αδύνατον να πιστέψω πως κάτι θετικό θα μου συμβεί και θα πραγματοποιήσω κάποιο μου όνειρο, όταν ανακαλύπτω πως έχασα πολύ χρόνο με τις λάθος επιλογές μου, όταν τέλος πάντων κυρίως αισθάνομαι φόβο τότε κοιτώ μέσα μου και ρωτάω καθαρά και ευθέως την κάθε ερώτηση που με βασανίζει.
Σε όλα πήρα απάντηση γιατί κυρίως έψαξα, αναρωτήθηκα και όταν αναρωτήθηκα καθάρισα, καθάρισα το μυαλό και την ψυχή μου. Και όταν καθάρισα το μυαλό και την ψυχή μου τότε έμαθα και την αλήθεια, πράγματα δηλαδή που μου ταιριάζουν στην πραγματικότητα και με εξυψώνουν ηθικά, αισθάνομαι καλά και γεμάτος και όχι χαμένος και κυρίως "σαν να μην έχω την ευθύνη του εαυτού μου". Με μία μόνο λέξη, μέσα μου ακούω την αλήθεια, εκεί μέσα την βρήκα και υπάρχει πάντα και πολύ καθαρά μπροστά μου. Τόσο καθαρά που πολλές φορές αναγκάστηκα να βρω κάποιο τέχνασμα για να μη βλέπω τα προφανή και προπάντων να κρύψω αυτό που δεν κρύβεται ποτέ, τη δειλία μου. Εκεί έλαβα και συνεχίζω να λαμβάνω απαντήσεις στα δυσκολότερα ερωτήματα μου, στα ερωτήματα που αφορύν τις πράξεις μου και τα λάθη μου, το μέλλον και τα όνειρα μου.
Οταν έχεις παλέψει ευθέως και έχεις διεξάγει έναν καλό αγώνα η αλήθεια γίνεται πλέον μαγευτική ενώ όταν ξυπνούσα από το λήθαρχο και την αναζητούσα μου φαινόταν σκληρή. Τώρα είναι η παρέα μου η γλυκιά, αυτή μου έδειξε το δρόμο μου και τον ακολουθώ, αυτή μου δίνει όσα ζήτησα, αυτή μου δίνει δύναμη και κουράγιο να ονειρεύομαι και να ακολουθώ το κάθε όνειρο μου μέχρι να το πραγματοποιήσω, η αλήθεια. Ακολουθώ τον καλό δρόμο μου, κάνω τον καλο αγώνα μου, διώχνω κάθε τι βολεμένο και αρνητικό, πονάω και αγωνίζομαι, όλα αυτά η αλήθεια τα απαιτεί. Πόσο γλυκιά είναι η αλήθεια...έπρεπε να πω και να ζήσω στο ψέμα, να ζήσω τις συνέπειες του για να καταλάβω την αξία της και την ανακουφιστική γαλήνη που προσφέρει όταν καταφέρεις και δεν φύγεις από τον σκληρό δρόμο που σε προστάζει να περάσεις. "Η αρχή είναι δύσκολη" λένε και είναι σοφό...και μιλούν για την αλήθεια, τον δρόμο της αλήθειας. Για να τον ακολουθήσω δυσκολεύτηκα πολύ και ο χρόνος που χρειάστηκα για να φτάσω σε αισθήματα γαλήνης είναι μηδαμινός μπροστά στη χρονική διάρκεια της ζωής μου, ας πούμε πως είναι τα 70 χρόνια! Είναι τρελό...αν χρειαζόμουν μόνο μιας βδομάδας χρόνο να επιμείνω στο δύσκολο δρόμο και τη σκληρή αλήθεια και τα παρατούσα μία ώρα πριν με κατέκλυε η γαλήνη, δηλαδή δεν θα γαλήνευα ποτέ, άρα η επιμονή και παραμονή στα δύσκολα με μαθαίνει και με λυτρώνει, πρέπει να υπομένω και να επιμένω. Μετά από αυτό έρχεται το τρόπαιο. Ναι, έτσι όπως έχασα και πλήρωσα κάποια λάθη μου έτσι τώρα έρχεται και το θετικό τρόπαιο μου, η ανταμοιβή των κόπων μου, ο καλός αγώνας μου, η επιμονή και υπομονή στον πόνο και δύσκολο δρόμο μου, στον δρόμο της αλήθειας.
Η αλήθεια μου και η αλήθεια σου είναι διαφορετική και δεν κάνει να κοιτάς την δική μου και εγώ την δική σου, θα μάθεις στο ψέμα έτσι, κοίτα τη δική σου μέσα σου και θα καταλάβεις, αυτό που ψάχνεις να μάθεις από μένα μέσα σου μόνο θα το βρεις και αν κοιτάς από περιέργεια τότε κάποτε θα το λάβεις σοβαρά και η περιέργεια θα μεταμορφωθεί σε ψέμα. Δεν ξέρω αν σε βοηθάνε αυτά που γράφω και έτσι όπως τα γράφω, θέλω απλά όταν τελειώσεις το διάβασμα ή να χαμογελάσεις γιατί κάπως έτσι έχεις σκεφτεί και εσύ ή να προβληματιστείς θετικά, τότε θα είναι μια αλήθεια που θα με γεμίσει κι ας μη σε βλέπω, είναι ένα ληθαράκι της δικής μου αλήθειας και του επικοινωνιακού μου συνδέσμου μαζί σου. Μέσα σου λοιπόν...Μέσα σου είναι η αφετηρία...Μέσα σου είναι όλη η αλήθεια και μετά εσύ πέτα ελεύθερα για να πράξεις όλα τα υπόλοιπα, ζήσε.

Με πολύ αγάπη,
Πολύπλοκα Απλός

Σκέψη (57) - ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΠΟΛΛΑ

Γνωρίζω και καταλαβαίνω...
Αυτό που ζητάω είναι μόνο και πάντα η αλήθεια...
Λες να το βρω μέσα μου χωρίς να σε ενοχλήσω?
Προσπαθώ δηλαδή να μη σ'ενοχλώ...
Γιατί να το θέλεις αυτό...
:-(
Μου είναι τόσο δύσκολο...
Δεν ξέρω τι να κάνω...
Μια απλή κουβέντα σου μου γεμίζει την καρδιά...
Σε σκέφτομαι τόσο έντονα...τόσο συχνά...
Σ'αγαπώ βαθιά...
Μου λείπεις τόσο πολύ...
Είμαι αφελής?
Ζω στον κόσμο μου? Τον ψεύτικο?
Όχι...
Απλά ήθελα να στο πω...
Είσαι η ψυχή μου...
Στεναχωριέμαι...
Σ'αγαπάω τόσο πολύ...

ΕΝΑΣ ΓΛΥΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ...

- παίξε το παιχνίδι της Πολυάννας...το γνωρίζεις? Θέλεις να στο μάθω?
- Αν έχεις την όρεξη! Ναι
- Λοιπόν...σε κάθε τι για άνθρωπο γύρω σου, δίπλα σου, κοντά σου, θα λες όταν σε πληγώνει "μπορεί να με πλήγωσε αλλά αυτός και κάποιος άλλος κοντά του νιώθει καλά", θα λες "μπορεί αυτό να μη μ'αρέσει, να μη με γεμίζει...αλλά αν γίνει αυτό, κάποιος άλλος θα χαρεί, θα ικανοποιηθεί", μην αναρωτιέσαι που είσαι εσύ...αν όλοι το παίζουμε τότε θα δέχεσαι και εσύ χαρά, γέλιο, ικανοποίηση, αγάπη, θα υπάρχεις και εσύ, έγινε κατανοητό το βαθύτερο νόημα του παιχνιδιού?
- Μισό λεπτό να το ξαναδιάβασω να μάθω καλά το μάθημα μου! Φοβερό αυτό που είπες...αυτό είναι το παιχνίδι της Πολυάννας? Αυτό θα πει μεγαλοψυχία, είναι ένα μεγάλο μυστικό!
- πππςςςςςςςςςς μην το πεις πουθενά! Πρέπει να φύγω, χαμογέλα απλά...
- Τι να σου πω...με συγκίνησες...μου έμαθες κάτι στη ζωή μου...είσαι σπουδαία....φυσικά θα χαμογελάω...να πας στο καλοοοοο! Και θα τα ξαναπούμε! Σε ευχαριστώ!
- Χάρισε μου ένα τελευταίο χαμόγελο...

Μου λείπεις πολύ...

Σκέψη (56) - Ο ΣΟΦΟΣ & Ο ΝΕΟΣ

"Μια ιστορία πάντα κάτι έχει να μας πει...διδακτικό...ο νέος πήγε στον σοφό για να τον ρωτήσει ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να απαντήσει στον εαυτό του και ότι του ήταν δύσκολο να κατανοήσει. Τελικά και ο σοφός είχε κάτι να μάθει από τον νέο, γιατί ο κύκλος και το ταξίδι της ζωής δεν σταματάει και ανανεώνεται και δίνει την ευκαιρία στον καθένα μας να ασχοληθεί και να μάθει κάτι που είχε αφήσει στην άκρη στο παρελθόν, έτσι και οι ευκαιρίες ξανάρχονται και ξαναδίνονται κι εμείς απλά πρέπει να εργαστούμε για να καθαρίσουμε τα μάτια μας από την σκόνη και τα άλλα μάτια μας από την άλλη σκόνη, τα πνευματικά. Ο νέος περίμενε να δει ένα βαρύ γέροντα που μένει 10 λεπτά σιωπηλός πριν ξεκινήσει να μιλήσει και του απαντήσει, που έχει την εμπειρία δέκα μαζεμένων ζωών, πως είναι ένα θεός που ζει όμως στη γη. Γρήγορα όμως κατάλαβε πως είχε να κάνει με έναν απλό άνθρωπο που και εκείνος διατηρούσε ένα παιδί μέσα του, που και εκείνος ζούσε απλά και έντονα, που έκανε λάθη και πονούσε και πως ακριβώς όλα αυτά τον έκαναν σοφό, ακριβώς όλα αυτά που θα κάνουν και τον νέο σοφό και ακριβώς όλα αυτά που διψούσε ο νέος να μάθει διψούσε ο σοφός να του μεταδώσει και ο κύκλος θα συνέχιζε με τον νέο να πέρνει τη θέση του σοφού. Ως πολύπλοκα απλός σας εύχομαι να είναι καθαρή, να σας προσφέρει γαλήνη και να είναι διδακτική η ιστορία. Καλή ανάγνωση"

Νέος: Ήρθα σε σένα σοφέ γέροντα για να πάρω απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω ο ίδιος στον εαυτό μου. Έρχομαι σε σένα για ένα πράγμα, τη ζωή μου, που αποτελείται από τρία και την έχω ξεχωρίσει και κατανοήσει ως εξής: ήρθα για την αγάπη, την υγεία και την ασχολία.
Σοφός: Δεν θα σου απαντήσω ευθέως σε κανένα σχεδόν ερώτημα...! Θα κάνουμε συζήτηση και θα σε βοηθήσω μέσα σου να βρεις τις απαντήσεις που ζητάς, γιατί εκεί είναι τα πάντα, ο θεός, το σύμπαν, ο ίδιος σου ο εαυτός και αν δεν τις απαντήσεις εσύ ο ίδιος τότε δεν θα απαντηθούν ποτέ!
Νέος: Γι'αυτό ήρθα σε σένα, γιατί είμαι σε αδιέξοδο και δεν μπορώ να βρω τις απαντήσεις, είναι λυπηρό να χρειάζεται να απαντήσεις ο ίδιος στον εαυτό σου και όσο και να προσπαθείς να μην μπορείς.
Σοφός: Μπορείς να τις βρεις απλά δεν έχεις προσπαθήσει αρκετά, στην πραγματικότητα δεν θέλεις τόσο πολύ να τις απαντήσεις, γι'αυτό ήρθες και σε μένα άλλωστε, για να τις βρεις έτοιμες και ξεκούραστα. Νομίζω πως είσαι τεμπέλης στην ψυχή σου.
Νέος: Τα λόγια σου σοφέ γέροντα με αναστατώνουν και με θυμώνουν γιατί δεν σε κατανοώ, νιώθω πως απλά μου επιστρέφεις και μου μεταδίδεις το βάρος του πόνου μου, ήρθα για απαντήσεις και πέρνω πίσω πάλι πόνο.
Σοφός: Είναι το πρώτο βήμα, να μπορέσεις να συγκρατήσεις μέσα σου αυτό που θέλεις να κατανοήσεις, είναι σαν να πολεμάς και να γνωρίζεις τον εχθρό σου, έτσι γνωρίζεις τα αδύνατα σημεία του και θα μπορέσεις να τον νικήσεις.
Νέος: Κατανοώ τον τρόπο σκέψης σου γέροντα, φοβάμαι και πονάω, νιώθω ατρόμητος μόνο όταν τα διώξω από μέσα μου, όμως εκείνα επιστρέφουν με το χρόνο.
Σοφός: Αυτό που αποκαλείς πόνο μέσα σου είναι ένα μείγμα, είναι και αγάπη και χαρά, όμως για τους λόγους ακριβώς που πονάς μετέτρεψες τη χαρά της αγάπης και ότι χαρά σε έχει επισκευθεί σε πόνο και στεναχώρια, γιατί αν δεν αντέχεις τη χαρά δεν αντέχεις και την στεναχώρια, η αποφυγή είναι δειλία, το να τολμήσεις να δειλιάσεις και να επιστρέψεις στη μάχη σημαίνει ανδρεία, για να χαρείς λοιπόν πρέπει να μάθεις να αντέχεις τη στεναχώρια και αντίθετα.
Νέος: Η σοφός σου λόγος μου δείχνει νέο ορίζοντα στον δρόμο που ακολουθώ για να κινηθώ και σαν αφελής νέος πίστευα βαθιά μέσα μου πως ο δρόμος αυτός και εφόσον τον αντιλήφθηκα και τον ακολούθησα είναι ευθύς και εύκολος.
Σοφός: Όταν ακολουθείς τον δρόμο σου δεν χάνεσαι, η αφετηρία του δρόμου σου ήταν η απόφαση σου, πέρα από αυτό φανταζόσουν, δεν ήξερες πως θα είναι και τι θα συναντήσεις παρά μόνο απλές λέξεις από το ένστικτο σου, "θα είναι δύσκολος αλλά και ευκολότερος". Δεν ήξερες και δεν έπρεπε να ξέρεις ούτε τι θα συναντήσεις ούτε πως θα ξεπεράσεις τα διάφορα εμπόδια που θα σου παρουσιαστούν, παρά τα σημαδια θα σε καθοδηγούν και εκεί στον κάθε τόπο και χρόνο θα ξεπερνάς κάθε εμπόδιο βρίσκοντας τις λύσεις. Όταν είσαι μέσα στο δρόμο σου δεν μπορείς να βγεις! Τα σημάδια υπάρχουν μπροστά σου, σκέψου πως ένας απλός υλικός δρόμος δεν είναι ευθύς, έχει στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες και αυτή είναι και η ομορφιά του, η πολυμορφία του. Αν ήταν μια ξερή ευθεία δεν θα ήταν όμορφος αλλά βαρετός και εύκολα θα τον εγκατέλειπες. Η φυσική ομορφιά λοιπόν είναι αυτή που δίνει αξία. Υπάρχουν όμως και φυσικά φαινόμενα που μπορεί να καταστρέψουν προσωρινά αυτόν τον δρόμο, το ίδιο μπορεί να συμβεί και στον δικό σου τον προσωπικό δρόμο, εσύ θα έπρεπε να είσαι έτοιμος να κάνεις μια παράκαμψη να βγεις από την προδιαγραμμένη πορεία του δρόμου και να επιστρέψεις παλι μόλις ξεπεράσεις το εμπόδιο, αυτό δεν αλλάζει την πορεία σου όπως βλέπεις και ούτε σε βγάζει από το δρόμο σου. Πρέπει λοιπόν να είσαι έτοιμος για τα εμπόδια και να έχεις αναπτύξει την άμυνα και τα εφόδια για να τα αντιμετωπίσεις.
Νέος: Σοφά τα λόγια σου γέροντα και απλόχερα τα δίνεις, συγχώρα με καθώς νέος και οι σκέψεις μου τρέχουν να μπουν σε μια σειρά όπως οι μέλισσες σε μελίσσι. Ο φόβος όμως με κυριεύει σε διάφορα σημεία του δρόμου μου και με τυφλώνει, δεν μπορώ να δω πως να προχωρήσω παρακάτω.
Σοφός: Ίσως να το έχεις ξανακούσει, ίσως να το έχεις ξαναδεί γραμμένο πως ο φόβος είναι ένα σημάδι κινδύνου. Όταν κινδυνεύεις και έχεις σωστά προστατευθεί τότε ο φόβος είναι το σημάδι το οποίο σε προειδοποιεί για να δεις ακόμα πιο βαθιά μέσα σου και να ρίξεις φως σε κάποια σκοτεινή σπηλιά του εσωτερικού σου κόσμου. Σκέψου και προσπάθησε να ανοίξεις την πόρτα αυτή του φόβου σου, όσο εισχωρείς τόσο φωτίζεις, θα χρειαστεί δηλαδή να έρθεις αντιμέτωπος με τον φόβο του πόνου σου, να κάνεις αυτό που φοβάσαι και το αποτέλεσμα θα είναι η φώτιση.

Ο νέος σώπασε για κάποιες στιγμές για να σκεφτεί τα κατάλληλα λόγια και να κάνει την κατάλληλη ερώτηση και όχι για να πει κάτι απλό και άσχετο, χωρίς νόημα και σχέση προς το συγκεκριμένο θέμα. Ήταν δύσκολο γιατί πάλευε με το χρόνο για να κατανοήσει τις γνώσεις και να αρχειοθετήσει το απόσταγμα αυτών που έπερνε από την πλούσια συζήτηση με τον σοφό γέροντα. Επίσης ήθελε να συνεχίσει γρήγορα την συζήτηση για να μην χάσει την πραμικρή γνώση, ήθελε να έχει πολύ υλικό να περιεργάζεται και να σκέφτεται όταν είναι μόνος του και χάνεται στην μαγεία και την σοφία των διάφορων νοημάτων που πάλευε να ισορροπήσει. Μετά από λίγα λεπτά ο νέος μίλησε...

Νέος: Ένας μεγάλος φόβος μου που αντιμετώπισα είναι αυτός του θανάτου, ευχήθηκα κάποτε να πεθάνω.
Σοφός: Δεν χρειάζεται να εύχεσαι κάτι που ούτως ή άλλως θα γίνει! Ποιος λοιπόν ο σημαντικός λόγος της ευχής σου?
Νέος: Έχω τόσο πολύ αγάπη μέσα μου που όταν πόνεσα πρώτη φορά τόσο πολύ, ήθελα να πεθάνω.
Σοφός: Αν λοιπόν αντέξεις τον θάνατο να είσαι ευτυχείς που μπορείς να νιώθεις τόση πολύ αγάπη, είναι προνόμιο. Πολλών, όπως και πολλοί δεν το έχουν. Ο φόβος του θανάτου είναι ο μεγαλύτερος και ο σοφότερος γιατί σε παραλύει μπροστά από τον ύψηστο κίνδυνο και σε βάζει στη σωστή κατεύθυνση της ζωής. Μπορείς τελικά να πεις πως όσο ζεις ο θάνατος και ο φόβος του είναι φίλοι και έτσι θα επιζείς μαζί τους, να έχεις φιλική σχέση γιατί αν τον αγνοήσεις αγνοείς κομμάτι του συνόλου που ανήκεις και ο ίδιος.
Νέος: Ο φόβος λοιπόν είναι φίλος και όχι λόγος για να φοβάμαι ακόμα περισσότερο και να προσπαθώ να τον νικήσω για να μην τον αισθάνομαι, είναι λοιπόν ένα χρήσιμο στοιχείο και εγώ θεωρούσα το αντίθετο. Σοφέ γέροντα είναι πολλά αυτά που μαθαίνω γιατί πολλά ανατρέπονται από εκείνα που πίστευα.
Σοφός: Όταν φοβάσαι για κάτι το οποίο δεν μπορείς να προσδιορίσεις καθαρά και συνεχίζεις να φοβάσαι ακόμα περισσότερο θα πρέπει να εξηγήσεις το σημάδι, ότι θα πρέπει να ασχοληθείς ακόμα περισσότερο και έντονα με αυτό το φαινομενικά αόριστο σημείο και να το λύσεις, ο πολλαπλασιασμός του φόβου σημαίνει πως πρέπει να βρεις άμεση λύση χωρίς άλλη καθυστέρηση και να επιστρέψεις μετά το εμπόδιο στο δρόμο σου, όπως είπαμε προηγουμένως.

Ο νέος προσπαθούσε να βάλει τις παλιώτερες σκέψεις με τις νέες που γεννήθηκαν σε μια σειρά. Ταυτόχρονα σαν τα κατακάθια στον πάτο του πηθαριού οι παλιές σκέψεις αναδυαν κι άλλες που υπήρχαν μέσα του αλλά σκεπασμένες και θαμένες. Ο γέροντας κατάλαβε πως ο νέος ήθελε χρόνο για να ισορροπήσει τις σκέψεις του και να βάλει σε μια σειρά τα νοήματα που έβγαζε και σιώπησε λέγοντας του:

Σοφός: Άκου τη σιωπή, έχει να σου πει όσα χρειάζεσαι για να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και τις νέες γνώσεις σου.

Ο νέος συλλογιζόταν πως όλα κάνουν τον κύκλο τους, θυμήθηκε πως υπάρχει και ένα φυτό που γεννιέται και ανθίζει για μία και μόνο μέρα το χρόνο και μετά χάνεται. Σκέφτηκε "οι μικροί και μεγαλύτεροι κύκλοι που ζουν διάφορες μονάδες". Οι άνθρωποι έχουν όμως κάτι περισσότερο, έχουν την πνευματική και υλική εξέλιξη, αυτό που μας κάνει να σκεφτόμαστε, να φτιάχνουμε εργαλεία και να καλυτερεύουμε την υλική μας ζωή, να βρίσκουμε αυτά που μας γεμίζουν την άδεια και μοναχική μας καρδιά. Όλα αυτά σκέφτηκε ο νέος είναι μια προσπάθεια που έκανε και ο ίδιος και χαιρόταν πολύ για αυτό. Κοίταξε πάλι τον γέροντα που το πρόσωπο του χαμογελούσε χωρίς να κινείται, σαν μια αύρα ενέργειας να έλουζε το πρόσωπο του. Το είχε στραμμένο ελαφρά προς τον ουρανό και μου φαινόταν πως συνομιλούσε με διάφορα στοιχεία της φύσης, κυρίως τα πουλιά που κελαηδούσαν τριγύρω, ετσι του φάνηκε.
Σκέφτηκε αρκετή ώρα πριν μιλήσει και σπάσει τη σιωπή μα ο σοφός τον πρόλαβε.

Σοφός: Όταν δεν έχω τι να πω λέω για την αγάπη κι εκείνη μου δίνει το επόμενο όμορφο θέμα να σκεφτώ και να συζητήσω με κάποιον, μίλησε μου για την αγάπη.
Νέος: Η αγάπη είναι το πιο όμορφο πράγμα που υπάρχει γιατί είναι μία αλλά συμπεριλαμβάνει πολλά περισσότερα. Περιλαμβάνει την ύλη και την ιερή ύλη, το σώμα και τη ψυχή, το αρσενικό, το θηλυκό, την νέα ζωή που αυτοί φέρνουν, τους άλλους συνανθρώπους και τα άλλα στοιχεία της ζωής, ζώα φυτά και όλα τ'άλλα ένα ένα. Η αγάπη είναι μία και στην κορυφή της ιεραρχίας και μετά ακολουθούν όλα τ'άλλα, έτσι αντιλαμβάνομαι γέροντα την αγάπη.

Ο γέροντας ήταν σιωπηλός και ανέκφραστος και ο νέος έψαχνε να βρει ένα σημάδι στο πρόσωπο ή το σώμα του που να πρόδιδε τι αισθάνεται, όμως εκέινος φαινόταν ότι σκεφτόταν. Μετά απλά είπε.

Σοφός: Είσαι στο δρόμο σου...
Νέος: Έχω πολλά ερωτήματα σοφέ γέροντα μου που μου βασανίζουν την ψυχή και αναρωτιέμαι γιατί πονάω για την αγάπη εφόσον την δίνω απλόχερα, γιατί δεν έρχεται και εκείνη να με βρει? Δεν είμαι έτοιμος να την υποδεχτώ?

Ο νέος δεν θέλησε να μοιραστεί τις σκέψεις του γιατί ήξερε πως ήταν ακατέργαστες και θα κούραζαν χωρίς λόγο τον γέροντα, δεν είχε λόγο να ακούσει τους συλλογισμούς του νέου δυνατά, ήταν δουλειά του νέου να βάλει τις σκέψεις του σε μία σειρά και να διεργαστεί τα νέα δεδομένα. Σκέφτηκε σωστά πως έπρεπε να αφήσει τις τωρινές του σκέψεις σε ένα είδος "αποθήκης" του μυαλού του και να τις ξαναπιάσει αργότερα, τώρα έπρεπε να συνεχίσει την ομιλία με τον γέροντα αποσπώντας περισσότερες σοφές γνώσεις αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσει τον γέροντα να πέσει στην ανοία της σιωπής και έτσι είπε:

Νέος: Όλα παίζουν σημασία και έχουν σχέση μεταξύ τους, είναι κρίκοι μιας αλυσίδας, όμως υπάρχουν στιγμές που δεν καταλαβαίνω τον λόγο ύπαρξης της ανησυχίας που με καταβάλει.
Σοφός: Το είπες και μόνος σου, δεν καταλαβαίνεις τον λόγο κι όμως εκείνος υπάρχει, αλλά εσύ δεν τον βλέπεις, φοβάσαι. Πάντα δεν βλέπουμε αυτό που φοβόμαστε, έτσι λειτουργεί ο μηχανισμός, για να καταλάβεις τι ακριβώς γίνεται κοίταξε πιο βαθιά στο σημείο που φοβάσαι και πες μου τι βλέπεις. Πρέπει να ξεκινήσεις από αυτά που βρίσκονται στην επιφάνεια και θα εισχωρήσεις βαθύτερα ξεσκεπάζωντας τα επιφανειακά στρώματα που αποτελούνται από συγκεκριμένους μηχανισμούς της αλυσίδας. Όταν αρχίσεις να αναδύεις αυτά που δεν βλέπεις τώρα θα γεμίσεις έκλπηξη και αργότερα θα σου είναι πολύ απλό, υπάρχει και άλλη μια τεχνική που θα στην εξηγήσω αργότερα.
Νέος: Χωρίζω τη ζωή μου σε τρία σημεία, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Το παρελθόν μου ήταν δύσκολο με καταστάσεις που δεν ήμουν έτοιμος και ικανός να αντιμετωπίσω και με σημάδεψαν έως και τώρα. Το παρόν μου διαπίστωσα πως κυλάει αδύναμο και δεν μπορεί να νικήσει τις δυσκολίες και για τον μέλλον βλέπω πως εφόσον το παρελθόν ήταν δύσκολο και χωρίς ευτυχία και συνεχίζει έτσι και στο παρόν έτσι θα είναι και το μέλλον. Αναρωτιέμαι αν γνωρίζω πως είναι η ευτυχία επειδή δεν την γνώρισα ποτέ, απλά σκέφτομαι πως είναι τα βάσανα και αντίστοιχα καλή θα είναι η ευτυχία.
Σοφός: Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δρόμο του και έχει να δώσει τον καλό του αγώνα, όταν βρίσκεται στο δρόμο του και δίνει τον αγώνα του τότε στο μέλλον και μετά από καιρό έρχεται η ευτυχία και λέω μετά από καιρό γιατί πρέπει να είναι έτοιμος να την υποδεχτεί, να είναι ανάλογα προετοιμασμένος. Αυτός λοιπόν που έχει να κάνει ο άνθρωπος είναι να συνεχίζει ασταμάτητα τον αγώνα του και η ευτυχία θα τον βρει, θα αναπαυθεί από τα βάσανα και θα γεμίσει γαλήνη. Δεν σημαίνει πως θα πάψει να αγωνίζεται, σημαίνει πως θα βρει την γαλήνη μέσα του και την ευτυχία.
Νέος: Φοβάμαι όμως μην πεθάνω και δεν πραγματοποιηθούν όλα αυτά, έχω την αίσθηση πως φοβάμαι τον θάνατο.
Σοφός: Δεν τον φοβάσαι αρκετά, γιατί είπαμε πως αυτός σε στρέφει ξανά στο δρόμο σου, θα πρέπει να μην τον σκέφτεσαι γιατί θα έρθει κάποια στιγμή, γιατί να γεμίζεις τις ώρες σου με αυτόν? Μια στιγμή του ανήκει μια στιγμή χάρισε του, εκείνη που θα έρθει για σένα. Να σκέφτεσαι μόνο τον καλό σου αγώνα κάθε μέρα και να προχωράς λίγο λίγο και σιγά σιγά.
Νέος: Γέροντα τη δικαιοσύνη σκέφτηκα και ακολούθησα, την δικαιοσύνη της καρδιάς και εκείνη με οδήγησε σε σένα και ως εδώ που βρίσκομαι. Πρέπει να περάσω από τον δύσκολο αυτό δρόμο, δεν έχω τίποτα όσα και να έδωσα, έχω μόνο τον εαυτό μου και προχωράω, δεν ξέρω τι μου έρχεται, δεν βλέπω ούτε καλό ούτε κακό, τα κακά τα'χω χορτάσει, τώρα ζω το τίποτα, ένα μοναχικό στοιχείο, δεν το θέλω αυτό κι όμως το ζω, μαζεύω πόνο και παράπονο ανεμειγμένο με θυμό. Την μοναξιά μου γέροντα προσπαθώ να διώξω από τη ζωή μου, τη μοναξιά της καρδιάς όμως δεν τα κατάφερα. Νόμιζα πως υπάρχει μια καρδιά και για μένα που περιμένει να με συναντήσει για να ζεσταθούμε μαζί γιατί έτσι είναι γραφτό, προσπάθησα τόσο πολύ κι όμως...Ο καλός αγώνας δεν απέδωσε και τώρα η μοναξιά είναι πιο σκληρή, πιο βαριά γιατί γνωρίζω τη γλώσσα της καρδιάς. Περιμένω στο χρόνο απλά να δω αν ξεγελάστηκα ή είναι αλήθεια αυτά που λέει η καρδιά μου. Αν ξεγελάστηκα ήταν η τελευταία γιατί μετά δεν έχω λόγο ύπαρξης, θα είμαι ένα απλό ζώο που τρώει πίνει και κοιμάται χωρίς αληθινή αγάπη, θα είναι σκέτη ύλη. Έχω δει άλλους ανθρώπους να το ζουν αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω αυτό το νόημα, έκανα τον αγώνα μου, άδεια καρδιά δεν αξίζει. Νόμιζα πως ήξερα για την αγάπη αλλά τελικά δεν ήξερα τίποτα, προσπάθησα να μάθω αλλά αυτό δεν είναι σχολείο, εκτός και ανα η αγάπη είναι να πονάς. Γιατί νόμιζα πως η αγάπη είναι ένα συναίσθημα αλληλεγγύης και φροντίδας, χαράς και συμπόνιας, συμβίωσης και συντροφικότητας. Την αγάπη την νιώθω και την σκορπώ απλόχερα, συντροφικότητα όμως δεν λαμβάνω. Αυτό γέροντα είναι αγάπη, η καλοσύνη μέσα μου και εκείνη που μου ζεσταίνει την καρδιά δίπλα μου αλλά να νιώθει και εκείνη το ίδιο αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ αγάπη. Αγάπη για μένα γέροντα είναι να αγαπάς όλο το κόσμο και να προσφέρεις ότι είναι δυνατόν και μπορείς σ'αυτόν, με τον τρόπο σου και τα δικά σου προσωπικά όπλα. Η ύψηστη όμως αγάπη είναι της ψυχής σου, του έρωτα σου, το ταίρι σου που σε συμπληρώνει και ολοκληρώνεσαι. Γεμίζει την καρδιά σου γιατί καμία άλλη δεν μπορεί και γιατί αλλιώς δεν χαίρεται, δεν μπορεί να ζήσει, δεν εκτιμά, είναι όλα άδεια και χωρίς αξία, δεν μπορεί να υπάρξει ζωή και συνέχιση, εξέλιξη, δεν θα υπήρχαμε εμείς ως τώρα κι όμως ζω με την ελπίδα, το άλλο μου μισό ήρθε, μου επιτράπηκε να τη δω, να την μάθω και να την φιλήσω, με γέμισε, γεύτηκα τη ζωή και τον κόσμο, πήραν όλα χρώμα και αξία, κατάλαβα το νόημα και πίστεψα πως όλα φτιάχνουν και αλλάζουν. Πάνω όμως που συνέχιζα τον δρόμο μου και να χτίζω ένα ένα τα όνειρα μου απλά μου στερήθηκε από το ίδιο το ταίρι μου, με περιφρόνησε και είπε όλα τα αντίθετα που έλεγε για μένα. Και εδώ πλέον γέροντα σήκωσα τα χέρια και άλλη εξήγηση εκτός από το να περιμένω να περάσει ο χρόνος δεν έχω, δεν υπάρχει μέσα μου κάτι άλλο από πάθος και αγάπη για εκείνη. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν ήταν όλα ένα παραμύθι, ένα ψέμα, για να μπορέσω να δω τη ζωή στην αλήθεια της και κατάματα, χωρίς καμία ελπίδα για αγάπη, κάθε ελπίδα έσβησε με εκείνη και μου είναι δύσκολο να το πιστέψω αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Θα ζω αλλά θα είμαι νεκρός μέσα μου, γυναίκες υπαρχουνε και παιζογελούν και δίνουν τα κορμιά τους και πάλι σε λησμονούν ξαφνικά όπως ξαφνικά προσποιήθηκαν πως σε πόθησαν, δεν ποθώ καμιά, μόνο εκείνη. Αυτό δεν είναι αγάπη, αγάπη για μένα είναι εκείνη και όλη η αλήθεια. Την αλήθεια ο καθένας την νιώθει μέσα του, έτσι και σε μένα. Δεν είναι λόγια απογοήτευσης, είναι η αλήθεια που νιώθω μέσα μου. Προς το παρόν έχω ακόμα μια μικρή ελπίδα και κάνω γι'αυτήν υπομονή, ίσως χαθεί για πάντα και αυτή η μικρή ελπίδα. Η αγάπη γέροντα είναι μια δοκιμασία, ένα ανολοκλήρωτο έργο που πρέπει να βγάλεις εις πέρας. Σου δίνεται η ευκαιρία να το κατανοήσεις και τι πρέπει να κάνεις και μετά μπαίνεις στην πράξη για να τα δώσεις όλα. Ξετυφλώθηκες μα τώρα ήρε η σειρά σου να αντιμετωπίσεις τους ανθρώπους που είναι πλέον τυφλά κουτάβια όπως εσύ πριν, μόνο που εσύ τώρα άλλαξες και σε ενοχλεί πολύ η προηγούμενη θέση σου που τώρα βρίσκονται οι άλλοι, προσπάθησες πολύ μεν αλλά τώρα δυσκολεύεσαι πολύ να δεις πως ήταν πριν ο εαυτός σου, σε καθρεφτίζουν. Αυτό πρέπει να είναι το επόμενο στάδιο της αγάπης, να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό που καθρεφτίζεται πάνω στους άλλους, είναι και οι ίδιοι έτσι και εσύ ευτύχισες να αλλάξεις. Μπορούσε η ζωή να είναι πιο δίκαιη? Αν δεν νιώσεις τα αντίθετα από αυτά που επιθυμείς, οι επιθυμίες δεν γεννιώνται παρά μένουν στην αιώνια αφάνεια. Χαίρομαι για την ώρα που στερούμαι, μπορώ να λέω πως ο κόσμος είναι δίκαιος και αυτό μου δείχνει πως θα έρθει και η ευτυχία μου στο μέλλον, όπως και να'ναι αυτή, με όποιο πρόσωπο και να'χει. Όμως γέροντα πρέπει να περιεργαστώ τον ίδιο μου τον εαυτό, που αντιδράει σε όλα όσα δεν του αρέσουν και ξαφνιά συνειδητοποιεί πως είναι πολλά, που αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει και να είναι όλα λάθος, ο ίδιος έχω βολευτεί και τα έχω θεωρήσει λάθος γιατί δεν είναι εύκολη υπόθεση για μένα η κατανόηση τους και έχω κατασκευάσει δεκάδες δικαιολογίες το λεπτό για να κάνω εύκολες τις διεργασίες του νου μου και στη συνέχεια πράξεις. Συνειδητοποίησα πως βρίσκομαι στον δύσκολο δρόμο μου, τον καλό αγώνα μου και έρχομαι αντιμέτωπος με τις αδυναμίες μου και αντιλαμβάνομαι πως είναι πολλές και πως έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, παρόλες τις δυσκολίες έχω προχωρήσει ελάχιστα. Όποιος ακολουθεί την ευκολία καταδικάζει τον εαυτό του σε μια φυλακή που ο ίδιος χτίζει και το πιο δύσκολο είναι κάποτε να βγει. Όταν λες θέλω να γίνω καλύτερος, να κάνω τη ζωή μου καλύτερη σημαίνει πως ήσουν χειρότερος. Έτσι κατάλαβες την αξία αυτού που πρέπει να κάνεις και εκεί που θέλεις να φτάσεις. Βρίσκομαι συνεχώς σε μια τέτοια αλλαγή και αναρωτιέμαι πόσο χειρότερος είμαι από εκεί που θέλω να φτάσω και αν εκεί που θέλω να φτάσω το έχω συνειδητοποιήσει και ανήκει στη σφαίρα του λογικού, του επιτρεπτού. Δυστυχώς δεν φτάνουν μόνο οι πράξεις αλλά και το μυαλό πρέπει να καθαρίσει τελείως, πρέπει να απαλλαγεί τελείως από κάθε σκέψη και εικόνα που με κάνει χειρότερο από εκεί που είμαι και θέλ να φτάσω. Αναρωτιέμαι τόσα πολλά που τελικά είναι πολύ απλά νοήματα, πολλές φορές δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω και αν τελικά ακολουθώ τον σωστό δρόμο της αλλαγής μου, είχα τόσα πολλά να αλλάξω ή μήπως συνήθισα τη συνεχής αλλαγή? Με πονάει η αλλαγή από το χειρότερο προς το καλύτερο γιατί ήταν μια συνήθεια και αναρωτιέμαι εκεί που πάω αν δεν ήταν γραφτό να πάω. Γέροντα είναι δυνατόν κανείς να αλλάζει τη μοίρα του? Ή μήπως ήταν γραφτό αυτό ακριβώς που περνάω? Μακρύς και δύσκολος ο δρόμος. Νιώθω πως έχω ένα δαίμονα μέσα μου και πως του παραδέχτηκα την ήττα μου, δεν ορίζει το κορμί μου αλλά ορίζει την ψυχή μου, το μυαλό μου φαίνεται είνα αδύναμο να τον εντοπίσει, είναι πολύ γρήγορος και δυνατός, καυστικός, παρουσιάζει την χειρότερη εικόνα μου προς τους άλλους και εκείνοι απλά με κάνουν πέρα, ξέρω πως δεν μπορεί να ορίσει το μυαλό μου γιατί αυτό ανήκει αποκλειστικά σε μένα και φαίνεται πως τόσα χρόνια δεν το πρόσεξα, δεν του έδωσα την κατάλληλη φροντίδα και προσοχή και τώρα δεν ξεπερνάω τα εμπόδια και πριν φτάσω στο κάθε εμπόδιο μοιρολογώ για το επόμενο και το μεθεπόμενο. Η κατηφόρα δεν έχει έλεος αλλά ταχύτητα και δύναμη πολύ, μέχρι να σταματήσεις τη φόρα σου θα γδαρθείς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις πολύ, μπορείς όμως να σταματήσεις. Νόμιζα πως σταμάτησα αλλά συνειδητοποίησα πως δεν είναι μόνο οι πράξεις αλλά κυρίως το μυαλό, είμαι εξαντλημένος. Είμαι στη μάχη με τον δαίμονα, δεν την αντέχω πολλές φορές και του χαρίζω την νίκη, αντίθετα όμως ξέρω πως μπορώ αν επιμείνω να τον νικήσω και να τον ανατρέψω και πως εύκολα ξεχνάω πως έχει τον έλεγχο της ψυχής μου και όχι του μυαλού μου. Και μετά πάλι αναρωτιέμαι μήπως συμβαίνει το αντίθετο και έχει το μυαλό μου μα αυτό τελικά είναι εντελώς αδύνατον. Το χειρότερο είναι να συνηθήσεις τον δαίμονα να κερδίζει...Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι στον δρόμο των βασανιστηρίων, ενας δρόμος ο οποίος είναι βασανιστήρια και πόνοι και επιτρέπεται κατά τη διάρκεια να φας να πιείς και να κοιμηθείς αλλά στη μισή δόση. Να φας τη μισή μερίδα φαγητό, να πιείς το μισό νερό απ'ότι θα έπινες και να κοιμηθείς τις μισές ώρες απ'οτι θα κοιμώσουν. Μετά τρέχωντας από το ένα ως το άλλο βασανιστήριο μέχρι τελικής εξέντλησης, μέχρι να αφεθώ έρμαιο και να νιώθω πως παρόλα αυτά δεν κατάφερα τίποτα και να σηκώνομαι για το επόμενο βασανιστήριο. Αυτό που με φοβίζει είναι πως ίσως αυτός ο δρόμος δεν έχει τελειωμό και εγώ ελπίζω κάθε μέρα σε ένα τέλος που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ, πόσο ματαιόδοξο. Όταν έχω τέτοιες σημαντικές απορίες κοιτάζω βαθιά μέσα μου για να πάρω απάντηση, έμαθα πως ότι απορία γεννιέται μέσα μου αντίστοιχα υπάρχει και η απάντηση της μέσα μου και η επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους βοηθάει πάντα. Ο ένας καθρεπτίζει τον άλλον γιατί όλοι τα ίδια έχουμε να περάσουμε ο καθένας όμως σε διαφορετικό χρόνο γι'αυτό και τα μεταξύ μας μηνύματα φίνονται άσχετα. Μέσα μου λοιπόν βλέπω πως θα τα καταφέρω και ας μου φαίνεται δύσκολη και γεμάτη πόνο αυτή η χρονική περίοδος, το κορμί δίνει μάχες και η ψυχή καθοδηγεί, δεν κερδίζονται όλες οι μάχες όμως όλες πρέπει να τις δώσω χωρίς να σκεφτω πονηρά πως να αποφύγω τις ήττες. Οι ήττες απλά έχουν να με διδάξουν ότι έμεινε στην άκρη και δεν έμαθα από τις νίκες. Έτσι λειτουργεί και η αγάπη, χάνω για να μάθω τι έχω κερδίσει και τι καλύτερο με περιμένει, έπερεπε να χάσω και να έρθει η αγάπη πίσω σε μένα καθαρή και αγνή, να επιστρέψει στο δρόμο της. Γέροντα με βοήθησες να εκφράσω και να αναπτύξω βαθιές σκέψεις, να σου τα πω και πριν εσύ απαντήσεις να έχω απαντήσει ήδη μέσα μου, όλα τις απορίες μέσα μου τις έχω και όλες τις απαντήσεις εκεί τις βρίσκω.

Ο γέροντας πότε με κοιτούσε μες στα μάτια όταν εγώ έστρεφα το βλέμμα μου αλλού αναπτύσσοντας τιε σκέψεις μου και πότε έκλεινε τα μάτια και χαμογελούσε η αύρα του που του έλουζε το πρόσωπο.

Σοφός: Έφτασες στο στόχο σου, αυτόν που είχες θέσει, τώρα προχωράς στον επόμενο.
Νέος:
Σοφός:
Νέος:
Σοφός:
Νέος: